Mooi vervolg dat het verhaal compleet maakt

De Franse bestsellerauteur Melissa da Costa werd wereldberoemd met haar debuut Al het blauw van de hemel. Ze schreef daarna meer romans, waaronder Waar de zon de sneeuw raakt. Het einde ervan voelde niet af. De personages Ambre, Tim en Rosalie hadden een intensieve periode als seizoenswerkers met elkaar doorgebracht en ineens was dat voorbij. Hoe zou het verder gaan? Als dromen fluisteren is het vervolg in de vertaling van Anne van der Straaten en Els Dekker.

Het verhaal sluit niet direct aan op het einde van het eerste boek, maar begint vijf jaar later. De tijdsprong die moet worden overbrugd verloopt heel natuurlijk. Ambre vormt opnieuw de basis. Ze heeft in haar huidige leven in Lyon een baan in een modezaak en woont samen met Marc. Ondanks de belofte om contact te houden met Rosalie, heeft ze haar oude leven jarenlang verdrongen. Wanneer ze een paniekerig telefoontje krijgt van Rosalie omdat die alleen zit met twee kleine kinderen en haar man Gabriel verdwenen en onbereikbaar is, vertrekt Ambre naar Arvieux en moet daar haar demonen onder ogen gaan zien.

Wat er vijf jaar geleden is gebeurd wordt gedurende het verhaal beknopt uitgelegd, maar het is aan te raden om eerst Waar de zon de sneeuw raakt te lezen. De ingewikkelde verhoudingen tussen de personages en de botsende emoties hebben daar hun oorsprong en vormen de basis voor de gebeurtenissen van nu. Er zijn in het verleden keuzes gemaakt die nu een vervolg krijgen. Schuldgevoel is een groot thema, net als, onzekerheid, vriendschap en doorzettingsvermogen.

Het verhaal wordt grotendeels verteld vanuit het perspectief van Ambre. Via flashbacks wordt het verleden van vijf jaar geleden zichtbaar gemaakt. Het is goed te zien dat de personages zijn gegroeid, ze zijn volwassener geworden maar hebben nog steeds twijfels en maken soms domme of onhandige keuzes. Wat niet veranderd is, is de vriendschap tussen Ambre, Tim en Rosalie. Zelfs vijf jaar zonder contact blijkt die nog volop aanwezig. Het moest alleen worden afgestoft en dat gaat niet zonder slag of stoot. Het is soms ongemakkelijk en er komen heftige emoties bij kijken. Da Costa weet die goed te beschrijven en dat maakt het realistisch en herkenbaar. Vooral bijzonder is de interactie tussen Ambre en Anton, die knalt en knettert, waarbij woede en boosheid de boventoon voeren, met grote en onverwachte gevolgen.

Het boek speelt over een korte periode, van een paar dagen voor kerst tot na Nieuwjaar, maar er gebeurt veel. De verdwijning van Gabriël is een mysterie. En de komst van Marc en Cécile binnen de bubbel van de vriendengroep verstoort de bekende saamhorigheid die er was, maar voegt een nieuwe dimensie toe, net als de kinderen van Rosalie. Ook andere personages uit het vorige boek, Andrea, Michel en Sylvie maken hun opwachting, wat het verhaal compleet maakt.

Met een epiloog sluit het boek het verhaal van Ambre definitief af. Waar na het vorige boek vragen open bleven staan, is het nu een afgerond geheel. Er zijn dromen waargemaakt en het geluk zoals het altijd al bedoeld was, is hervonden. Met Als dromen fluisteren heeft Da Costa een prachtig slot geschreven van een tweeluik over jonge mensen die na tegenslagen en moeilijke periodes hun weg in de wereld hebben weten te vinden.