Voorspelbaar en vol cliché's

De Britse Fran Dorricott schreef al meerdere thrillers. Haar derde boek is de eerste die is vertaald naar het Nederlands door Erica Disco.

In De vuurtoren reizen we met een groep vrienden naar Schotland. Kira, fotografe, is ingehuurd om foto’s te maken van een nieuwe logeerlocatie op een onbewoond eiland. Er staat een vuurtoren met woning en er is een nieuw logeeronderkomen bijgebouwd. Een prachtige locatie met bossen, rotsen, strand en omringd door water. De stemming in de groep is niet geweldig. Kira is de ex van Lucas en heeft dit reünie uitje georganiseerd. Ze wil graag dat alles goed verloopt, maar is een beetje gestresst. Lucas heeft zijn nieuwe vriendin Genevieve meegenomen, en dat verstoord het groepsgevoel. Het stel Jess en Moira hebben hun dochter Emma achtergelaten bij Jess’ ouders, waar Jess heel ongelukkig door is, terwijl Moira graag tijd samen wil doorbrengen. En James loopt op zijn manier de boel op te stoken. De locatie op het eiland is prachtig, maar er hangt een rare sfeer. Als Genevieve dan ook nog komt met (spook)verhalen over het eiland en er dingen verdwijnen krijgt iedereen de kriebels.

Het boek heeft alle ingrediënten voor een spannend verhaal. De locatie van het eiland, waar ze niet af kunnen, een slechte sfeer, slecht weer en een geschiedenis beschreven als spookverhalen. Er is genoeg van te maken, maar er duiken wel een hoop clichés op. Telefoons hebben geen bereik, batterijen zijn bijna leeg, iemand verdwijnt, iemand verzwikt een enkel, het weer is slecht, de onderlinge verhoudingen zijn verstoord enzovoort. Het verhaal wordt er in plaats van sterker, alleen maar voorspelbaarder door. De herhalingen helpen ook niet mee om een spannend verhaal te vertellen, maar maken het vooral langdradig. Eenmaal op twee derde van het boek is er nog steeds niets gebeurd. Naar het einde toe krijgt het plot een kleine opleving. Die is niet echt onverwacht en onrealistisch.

Het verhaal moet het vooral hebben van de onderlinge spanning die tussen de vrienden aanwezig is. Maar ook dat wil niet echt van de grond komen. Er is wat oudzeer van vroeger tussen Kira, Lucas en James, echter niet genoeg om een grote spanningsboog op te leveren. De personages zijn stereotype en vlak en blijven hetzelfde. Jess zeurt, Kira is boos, James trekt zich terug, Lucas mokt, Moira moet alles relativeren en oplossen en Genevieve is de slimme nuchtere buitenstaander.

Op de schrijfwijze van Dorricott is weinig aan te merken, ze weet de setting goed uit te werken, laat de beklemmende sfeert voelen, zet voldoende dialogen neer en laat de interacties tussen de personages soms knetteren. Het is de herhaling (ja het is slecht weer) en het gebrek aan werkelijke spanning die het verhaal te kort laat schieten voor een echte thriller. Een psychologische roman met een spannend randje is een meer passende omschrijving van dit boek.

De vuurtoren heeft een uitnodigende korte samenvatting die veel beloofd, helaas valt de uitwerking ervan tegen. Vlakke personages en gesprek aan spanning zorgen voor een ondermaatse thriller vol clichés, met een te voorspelbaar plot.