Prachtige historische roman over een vergeten stuk geschiedenis

De Nederlandse auteur Aline van Wijnen won een paar jaar geleden een schrijfwedstrijd met een feelgood verhaal. Inmiddels heeft ze diverse romans op haar naam staan. Naast feelgoodromans blijkt haar kracht vooral te liggen in historische romans met een vleugje feelgood. Na Het geheim van Elle’s kistje en De dromen van Valeria, is er nu Tot we elkaar weer zien. Een indrukwekkende roman over een vergeten geschiedenis in Minsk.

Anna woont in Amstelveen, heeft een dochter, een volwassen kleinzoon en een jonge kleindochter. Over haar verleden heeft ze nooit willen praten, maar als haar kleindochter haar vraagt om een interview over haar tijd in de oorlog, komen er herinneringen naar boven die ze het liefst voor altijd had weggestopt. In een opwelling besluit ze een reis te maken naar Minsk. De plaats waar haar grootste nachtmerrie waarheid werd en waar ze nooit meer naar terug wilde keren.

Het verhaal van haar reis in het heden laat Anna terug blikken op haar tijd in Minsk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als Joods gezin, vader, moeder en broertje Matthias, worden ze op transport gezet vanuit Hamburg naar Minks ‘om te werken’. Ze komen terecht in het grootste getto van Belarus in een huis waar vorige bewoners met spoed uit lijken te zijn vertrokken. De straat is afgezet met prikkeldraad, aan de andere kant wonen de Russische joden. Het is overleven op het hoogste niveau en vaak is zelfs dat niet genoeg.

Wat een enorm indrukwekkend verhaal heeft Aline van Wijnen geschreven. In haar soepele schrijfstijl neemt ze je mee naar het getto van Minsk en plaatst ze je als lezer tussen de mensen. Je voelt de kou, de angst, de honger, de wil om te leven, het verdriet, de ontberingen… het is te veel om op te noemen. De emoties zijn zo echt en de gruwelen zijn zo groot dat het boek af en toe even moet worden weggelegd. Maar dat wil je niet, want als lezer wil je weten hoe het verder gaat met de jonge Anna.

Door de gebeurtenissen in 1941/1942 af te wisselen met Anna in het heden, komen er rustmomenten in het boek. Anna is in Minsk en beleeft haar verleden. Het getto, de partizanen, het verzet, de bijzondere vriendschappen. Het is intens, maar het is ook louterend. Door terug te keren naar deze stad kan ze bepaalde gebeurtenissen afsluiten. Ze heeft een jonge gids, de studente Lina, die niets weet over het verleden van een getto in haar eigen stad. Lina brengt Anna in contact met Bella, een docent geschiedenis die haar meer kan vertellen. Het vormt zo een compleet verhaal.

Van Wijnen weet haar lezers tot het einde geboeid te houden en zorgt tevens voor een vleugje feelgood in het verhaal. Het boek laat zien hoe flexibel de mens is, hoe groot de gruwelen van het verleden ook zijn, hoe zwaar het leven is, er zijn altijd lichtpuntjes en er is altijd hoop.

Met Tot we elkaar weerzien heet Aline van Wijnen zichzelf overtroffen. Een prachtige roman over een sterke jonge vrouw die in situaties komt welke geen mens zou moeten mogen meemaken, maar die niet opgeeft. Het doorstaan van intens verdriet en ontberingen en het maken van onmogelijke keuzes en daarna ondanks alles een gelukkig leven weet op te bouwen is bewonderenswaardig.

Gebaseerd op verhalen van overlevenden van het getto van Minsk is het een realistisch verhaal dat een stuk geschiedenis tot leven brengt dat werd weggestopt omdat het niet paste in het perfecte plaatje van de stad en land. Niets blijft voor altijd verborgen.