Een liefdessong die mensen verbindt

Minnie Dark is het pseudoniem van de Australische schrijfster Danielle Woods. The Lost song (2020) is haar tweede roman en is nog niet vertaald naar het Nederlands.

Arie is verrast als de beroemde pianiste Diana zijn kantoortje binnenstormt, een dame ver buiten zijn bereik dacht hij maar het onverwachte gebeurd, ze worden verliefd en gaan samenwonen. Het noodlot treft hen wanneer Diana bij een vliegtuigramp om het leven komt. Het lijkt of hij niets meer heeft om voor te leven.
Vlak voor haar vertrek schreef Diana nog een prachtig muziekstuk en in een zwart notitieboek met rood lint, welke ze laat liggen in een restaurant. Het wordt gevonden en meegenomen, daarna gaat dat liefdeslied een heel eigen leven leiden.

Waar ik niet zo enthousiast was over Darkes eerste roman, door de vele tussendelen en de te grote hoeveelheid personages, heeft ze me met deze roman wel weten te overtuigen. Veel aan die wijze van opbouw is er niet veranderd, nog steeds veel personages en tussendelen, maar het werkt beter. De hoofdlijn is het verhaal van Arie en er is een tweede verhaallijn is die van wereldreizigster Evie, waar gedurende het boek de wegen van Arie en Evie elkaar kruisen. Tussendoor zijn er hoofdstukken over andere personages die een lijntje hebben met Arie, Diana en Evie door het muziekstuk dat Diana schreef.

Waar in het vorige boek de combinatie van liefde, shakespeare, horoscopen en ongemakkelijke humor geen goede match waren, past de combinatie van thema’s als liefde, rouw, vriendschap, muziek en hoop in dit boek wel goed. Het boek heeft een wat zwaarder karakter door de rouw en het verdriet die in dit boek een rol speelt. Het verhaal is goed te lezen en er is veel afwisseling door het wisselen van perspectief, maar toch zijn sommige hoofdstukken erg lang zijn en wordt er veel en uitgebreid ingegaan op zo’n beetje alles waardoor het toch af en toe langdradig is.

Naast muziek spelen gedichten een belangrijke rol in het boek. Enkele van de gedichten die Evie schrijft in het boek zijn speciaal voor deze roman geschreven door Young Dawkins en dat maakt het verhaal echter. Ook zeer origineel is de toevoeging van The dictionary for obscure sorrows, met niet alledaagse en zeer ongebruikelijke (vaak verzonnen) woorden die wel precies bepaalde gevoelens uitdrukken. Het woorden boek bestaat echt en blijkt een bestaande website te zijn: https://www.dictionaryofobscuresorrows.com/ .

De personages Evie en Arie zijn goed uitgewerkt en ook de bij-personages die in de tussendelen (Interludes) en rol spelen, zijn goed neergezet, gevoelens en gedachten zijn duidelijk en ook de dialogen kloppen en geven goed aan wat er speelt tussen personages onderling.
Op het einde komen de losse verhalen samen, het muziekstuk slingert overal tussendoor en weet mensen te verbinden. Wat jammer is, is dat Diana niet de eer krijgt die haar toekomt en haar muziekstuk rondwaard zonder dat iemand weer dat zij de componiste is. Misschien was dat ook wel een te suikerzoet einde geweest. Het mysterie blijft nu in stand.

The lost love song is geen standaard romantisch verhaal, hoewel de romantiek zeker een rol speelt, maar door de thema’s als rouw. Eenzaamheid en liefde is het een mooie roman geworden, waar de gevoelens van de personages tot hun recht komen en muziek en gedichten zorgen voor een ideale achtergrond.