Een verhaal van hoop in de grauwe werkelijkheid van Auschwitz

Lucy Adlington schreef met 'Het rode lint' een hoopvol verhaal over twee vriendinnen die elkaar leerden kennen in Auschwitz-Birkenau. Ella en Rose worden tewerkgesteld in het naai-atelier van dit concentratiekamp en maken prachtige jurken voor de vrouw van de commandant en de aangestelde bewaaksters van het kamp. De gezamenlijke strijd om te overleven verbindt de twee meiden aan elkaar waarbij ze zorg dragen voor elkaars welzijn. De grauwe werkelijkheid van de omgeving waarin ze verkeren is de achtergrond van het verhaal waarin het rode lint, dat Ella van Rose krijgt voor haar verjaardag, een teken van hoop op een betere toekomst vormt.

Ella is de vijftienjarige hoofdpersoon in deze Young Adult. Onverwachts opgepakt op straat en gedeporteerd naar dit kamp probeert ze een baantje te krijgen bij het naai-atelier. Naaien was altijd haar grote hobby en haar droom is om eenmaal een eigen kledingwinkel te hebben. Het is deze droom die haar op de been houdt in het kamp samen met de verhalen van haar vriendin Rose. Het leven is zwaar door honger en ontberingen terwijl ze haar bevoorrechte plaats in het atelier verliest. Wanneer Rose ziek wordt en van haar gescheiden raakt, lijkt de hoop op een nieuwe toekomst ver weg.

'Hoop. Hoop! Rose zei altijd dat ik moest blijven hopen. Maar toen ik naar beneden keek, zag ik dat Rose zelf de hoop had opgegeven. Daar lag het, doordrenkt met water en vuil. Het slappe, rode lint.'

Het rode lint is een aangrijpend verhaal over de Tweede Wereldoorlog, maar wordt nergens zwaar of moeilijk om te lezen. De werkelijkheid van Auschwitz wordt door de schrijfster invoelend beschreven zonder expliciet zaken te benoemen, zoals het moment waarin Ella kennismaakt met de grote 'kampwinkel' ook wel Kanada genoemd door de gevangenen. De duizenden koffers en kledingstukken, die daar per dag uitgezocht worden, staan voor evenzoveel mensen die elke dag aankwamen in het kamp. Het zijn dit soort beschrijvingen waardoor je je als lezer realiseert in wat voor omgeving het verhaal zich afspeelt.

De schrijfster heeft het boek op een originele manier opgebouwd door elk deel weer te geven met een kleur die correspondeert met de kleur van de stoffen waar Ella op dat moment mee werkt. Het rode lint tenslotte houdt het boek bij elkaar en is het symbool voor de hoop, die ook in de donkerste periode van het leven uitzicht geeft op een nieuwe toekomst. Het boek kan voor veel jongeren dienen als een eerste of verdere kennismaking met de Tweede Wereldoorlog, hoewel niet alles even realistisch beschreven is. De schrijfstijl van Lucy Adlington is vrij eenvoudig, zonder kinderlijk te worden, waardoor het verhaal boeiend en meeslepend blijft tot het einde.