Fijne afsluiting van een serie

De roman Tel je zegeningen is het derde en laatste deel over een groep jonge mensen, die in de jaren vlak na de Eerste Wereldoorlog, om uiteenlopende redenen, de oversteek maakten naar Canada. Eén ding verbindt het kleine groepje mensen: ze zijn allemaal op zoek naar familieleden, die al eerder zijn afgereisd naar dit uitgestrekte land om daar een nieuwe toekomst te vinden. Quinten Aspinall gaat op zijn beurt op zoek naar zijn jongere broertjes Cecil en Harry en zijn zusje Becky. Ze zijn door hun moeder achtergelaten in een kindertehuis van Thomas Barnardo en via een organisatie voor kindermigratie terechtgekomen aan de overkant van de oceaan. Quinten zet alles op alles om zijn jongere familieleden te vinden en hen te herenigen met zijn moeder, die in Engeland in het ziekenhuis ligt. Dé grote vraag in het boek is of dit gaat lukken. De voogdij is immers overgedragen aan de werkgevers (veelal boeren) bij wie deze kinderen in dienst zijn. Bovendien heeft Quinten nog een extra taak te vervullen wanneer hij van zijn vroegere werkgever opdracht krijgt om zijn nichtje Julia op te sporen en thuis te brengen.

We leren Quinn (afkorting van Quinten) in dit verhaal kennen als de verantwoordelijke oudste broer, die gebukt gaat onder een schuldgevoel. Hij is door zijn vader op zijn sterfbed aangewezen om zorg te dragen voor het gezin. Quinn heeft deze taak op zijn schouders genomen en zo lang hij kon een financiële bijdrage geleverd aan het gezin. Na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog moest hij in dienst maar wanneer hij terugkomt uit de oorlog wordt zijn hart verscheurd wanneer hij merkt dat het gezin uiteengevallen is. Zijn besluit om de familie te herenigen met zijn moeder maakt de lezer deelgenoot van een emotionele zoektocht vol avonturen. De roman confronteert je daarnaast met de verschrikkelijke werkelijkheid uit het begin van de twintigste eeuw, waarin wezen door middel van wurgcontracten werden verplicht om tegen kost en inwoning te werken bij de hun toegewezen voogden. Onderworpen aan de grillen van hun nieuwe bazen, uitgebuit en mishandeld, werden talloze kinderen en jongeren gedwongen om tot hun achttiende jaar bij hun werkgever te blijven. Samen met Quinn ben je als lezer deelgenoot van de huiveringwekkende en afschuwelijke situatie waarin zijn broers Cecil en Harry verkeren. De grote vraag in het boek is echter of de jongens wel gered willen worden door Quinn. Bovendien raakt Quinn verwikkeld in een romantische relatie met de knappe en naïeve Julia, het nichtje van Quinns werkgever, die onder erbarmelijke omstandigheden in de stad Toronto leeft.

De schrijfster Susan Anne Mason schreef Tel je zegeningen als afsluiting van de serie De oversteek; waarin eerder de delen Met de beste bedoelingen en Boven alle verwachtingen verschenen. Hoewel dit boek ook los gelezen kan worden, verdient het aanbeveling om eerst de voorgaande delen te lezen, aangezien het soms lastig is om de verschillende personen uit elkaar te houden. De schrijfster brengt de onbekende geschiedenis van de British Home Children in Canada voor het voetlicht en beschrijft de organisatie die tussen 1860 en 1949 meer dan honderdduizend kinderen van verschillende leeftijden vanuit het Verenigd Koninkrijk naar Canada heeft gestuurd. Veel van deze kinderen kwamen, ondanks de goede bedoelingen van de leiding van deze kindertehuizen, terecht in moeilijke omstandigheden, waardoor ze getraumatiseerd raakten. Het boek is gebaseerd op waargebeurde verhalen en feiten, die Susan Anne Mason in haar onderzoek naar Hazelbrae (een aankomsthuis in Canada) tegenkwam. Je krijgt daardoor als lezer een reëel maar ook huiveringwekkend beeld van deze zwarte vlek op de geschiedenis van de kindertehuizen. De fijne schrijfstijl zorgt er ten slotte voor dat je als lezer gemakkelijk mee wordt genomen in dit historische feelgood-verhaal, waarbij je je realiseert dat er op het gebied van jeugdzorg gelukkig heel wat ten goede is veranderd in de achterliggende eeuw.