Heerlijke coming of age

Ik had verwacht dat dit een feelgood roman zou zijn, maar dat is het toch niet. Het doet me denken aan Normale mensen van Sally Rooney.
Ik was aangenaam verrast.

We volgen in dit boek Jennifer Richards, (ook Jenny of Jen genoemd) vanaf haar 16e.. Op het einde is ze bijna 50.
Van een teruggetrokken onzeker en gepest schoolmeisje zonder echte vrienden tot volwassen zeer succesvolle vrouw. Je ziet haar ontwikkeling, haar strubbelingen, ook..nou ja.. vooral in de liefde.

Als ze Nick Levene voor het eerst ziet op het Barnet College valt ze als een blok voor hem, maar meteen blokkeert ze dat gevoel, hij valt niet op meisjes zoals zij, en aan dat idee houdt ze vast.. Het is haar levensscript als het ware (ik ben daar net een interessant boek over aan het lezen) Ze raken wel heel goed bevriend, maar telkens komt er ergens een kink in de kabel of verstiert één van beide het als ze dichterbij elkaar lijken te komen. En vervolgens duurt het weer een paar jaar voor ze elkaar weerzien. 

"Als het om Nick ging, had ze verdringing verfijnd tot in de perfectie" 

Ik moet wel zeggen dat ik Jen toch soms een duw wilde geven, jee wat doet zij moeilijk en werkt ze haar eigen geluk tegen. Of heeft ze gelijk, is een relatie met Nick gedoemd tot mislukking? Het zou toch zo anders kunnen lopen.

Leuk is ook dat de hoofdstukken steeds beginnen bij een metrostation, en die zijn er genoeg in Londen, 275 om precies te zijn. Plaatsen van toevallige ontmoetingen, afscheid, 'new beginnings'.. 
Ook vallen er een aantal wereldschokkende gebeurtenissen in deze periode die in het verhaal worden verwerkt en impact hebben op Jen. 
Sarra Mannings heeft een vlotte fijne schrijfstijl die je aandacht vasthoudt en je nieuwsgierig maakt naar het volgende hoofdstuk, je wilt blijven doorlezen. De hoofdstukken waar telkens weer een tijdje (soms jaren) tussen zit worden naadloos ineengevlochten.
En als je weleens in Londen was zul je waarschijnlijk veel herkennen. Ik ben er zelf nog nooit geweest. 
Een fijn boek!