De lange weg naar een eigen 'ik'

Al vrij snel kom je erachter dat het leven van Maaike allesbehalve simpel is. Ze is 'anders'. En dat de verhouding met haar ouders verstoord is blijkt denk ik al door ze te noemen bij hun voornamen, wat ik in het begin wat vreemd vond overkomen. In de loop van het verhaal, dat gebaseerd is op het leven van de schrijfster zelf, snap je wel waardoor dat komt. Triest.. Een eenzame jeugd, lastige schooltijd en een nare relatie (die als verhaal ook wel in het boek past dat ik laatst las over ongezonde relaties) Wat duurt het lang eer Maaike zelf het heft in handen neemt en zich eindelijk sterk genoeg voelt om voor zichzelf te kiezen. Herinneringen aan mijn eigen mislukte huwelijk en moeilijke tijden komen boven. Ik word er verdrietig van. Ik denk niet graag terug.. Maar het is ook goed..

Eigenlijk laat iedereen Maaike aan haar lot over, niemand ziet haar echt.. Wat gebeurt dat toch vaak. Hulpverlening die faalt.. Maaike raakt steeds verder bekneld en in de knoop in haar leven, tot ze zelfs epileptische aanvallen krijgt. En het soms niet meer ziet zitten. 

Uiteindelijk snapt Maaike zelf wat er echt aan de hand is, doordat ze veel zelf op onderzoek uit gaat. En wordt dan óók nog niet geloofd. Ik ben eigenlijk boos op een hulpverlener die beweert dat autisten geen empatisch vermogen hebben! Pfff.. Ze voelen juist teveel! 

Natuurlijk blijkt uiteindelijk dat Maaike gelijk heeft. 
Wat een weg.. 
Ook deels mijn weg (ook met m'n dochter, maar ook zelf).  
Er zijn best wel veel verschillen, maar ook veel herkenbaars, dat geeft ook troost.
Marije schrijft vlot, de hoofdstukken zijn wel vrij lang. 

Goed dat je dit boek hebt geschreven Marije! Ik vond het fijn om te lezen, moest het even laten bezinken.
En wat ben je nu een krachtig persoon geworden, dat heb je toch maar mooi gefikst!