De scheidingslijn

Ik kwam dit boek tegen als boek van de week in de groep "Leuk lezen" op Facebook. Het onderwerp sprak me meteen aan en ik zocht wat extra proviand voor mijn e-reader, dus schafte ik het eBook meteen aan.
Het lezen ging wegens ziekte met de nodige onderbrekingen, maar ik kon nog steeds volgen nadat ik het opzij had gelegd. Dat is dus al een pluspunt.
Het verhaal van Zeia en de vrouwenkolonie, die compleet gescheiden leeft van de mannenwereld, komt in het begin over alsof de wereld prachtig geregeld is en dat een scheiding van de geslachten oorlogen en veel ellende voorkomt.
Naarmate het verhaal vordert, wordt het steeds duidelijker dat dit een utopie is en dat er veel ellende onder de mat geschoven wordt. Op het einde zakte al mijn sympathie voor de leidster van de vrouwenkolonie onder nul.
Het verhaal is gebaseerd op vooroordelen en stereotiepe beelden die de geslachten van elkaar hebben. Zo zijn de vrouwen de gevoelige drama queens en de mannen de stoere georganiseerde macho's ... Of toch niet?
De schrijfstijl is vlot lezend. De teksten van een fictieve zangeres in het verhaal vullen het hier en daar mooi aan.
De minpunten, ondanks dat het boek stof tot nadenken geeft, zijn in mijn ogen vooral het in mijn ogen nogal snel afgedraafde, eerder open einde. De verboden relatie tussen Zeia en Thijn laat de gemoederen hoog oplopen ,maar uiteindelijk vond ik het einde nogal slordig. De emoties konden beter uitgewerkt worden.
Het laatste hoofdstuk was meer eraan gebreid en het las als een feitenverslag. Jammer, want dat mocht van mij iets meer uitgewerkt worden.
Daarom geef ik dit boek 4 sterren.