Johny overtreft zichzelf weer

Oké, ik geef toe dat ik een bollezer ben, ook al waren thrillers niet mijn oorspronkelijke genre.
Toen ik na "Duistere grens" zeker was dat deze auteur zijn piek bereikte, ga ik mijn mening bijstellen. Dit boek overtreft wat mij betreft alle verwachtingen.
Zag ik het plot op het einde aankomen? Ja en nee. Ik was misschien minder verrast dan de gemiddelde lezer, maar ik denk dat het gewoon komt omdat ik met Duchenne patiënten heb gewerkte en de kans op overerfbaarheid bij meisjes ken. Daarom had ik al iets door, maar nog niet alles.
Deze roman is psychologisch erg sterk. Dat vind ik van elk werk van deze auteur, maar toch ...
Het verhaal van Emily, een getalenteerde schrijfster met weinig zelfvertrouwen die met haar debuut meteen een schot in de roos schiet, is simpelweg een tragedie te noemen.
Emily verliest op korte tijd haar man en dochter. Ze probeert haar leven bij elkaar te rapen, wanneer ze een unieke kans krijgt. Meer ga ik niet vertellen, kwestie van geen Miss Spoiler te zijn.
Als keltofiel die van Schotland en Ierland houdt, moet ik zeggen dat ik het verhaal geslaagd vind. Ik logeerde ooit op een camping naast The Drovers Inn in het spoor van Rob Roy bij Loch Lomond. Dit verhaal was net iets enger. Als ik toch een klein minpuntje mag geven: ik mis de schapen op de weg in de Schotse highlands, maar omdat die mogelijk geen bijdrage tot het verhaal leveren, vergeet ik dat detail even.
Eigenlijk is de Zurenborg in Antwerpen even goed beschreven. Dus is het niet belangrijk.
Omdat ik toch moet zeuren, rond ik af naar 5 sterren.