Het boek kwam binnen

Normaal lees ik niet zo graag biografieën, maar rond dit thema was mijn aandacht getrokken. De Getuigen van Jehova. Wat moet ik ervan zeggen? Ik denk hierbij aan een oude vrouw die met magazines zeulde, een klasgenote die als een bang spitsmuis voor alles was.
Ik kon het moeilijk plaatsen. Ik heb nooit echt een goed gevoel gehad bij deze sekte. Ook al ben ik zelf gelovig opgevoed en op sommige punten misschien nog christelijk geïndoctrineerd, ik heb nooit begrepen waarom je geen verjaardagen mag vieren, geen kerst, zowat niets.
Deze biografie sprak me daarom aan. Ik wilde wel meer weten over wat er achter de schermen speelde, niet om te veroordelen, maar wel om mijn nieuwsgierigheid te voeden.
Wat ik als was een open en eerlijk relaas van iemand die inderdaad een min of meer gelukkige jeugd heeft gekend binnen deze organisatie, maar bij het ouder worden andere inzichten kreeg. De auteur is bewust in mijn ogen heel positief tegenover de mensen, maar minder tegenover de organisatie, zelfs niet eens tegen geloof of gelovingen.
Wie dus denk een sensatieboek vol afrekening te vinden, is eraan voor de moeite. Wie graag een sereen inzicht krijgt, kan ik dit boek hartelijk aanbevelen.
Ik vind het een prachtig relaas over menselijkheid en over hoe we als sociale wezens met onze structuren worstelen en wat angst en groepsdenken met ons kan doen. De angst om verstoten te worden, de angst om vernietigd te worden tijdens Armageddon. Deze mensen leven ermee en hebben blijkbaar enkel elkaar.
Het boek geeft een prachtig inzicht in de geest van de schrijver. Hij legt zijn ziel bloot, niet uit wrok, haat, maar uit oprechte bezorgdheid, zoals ik het interpreteerde. Heel zijn gedrevenheid om een goede getuigen te zijn, legt hij haarfijn uit. Over hoe zijn gezin, zijn familie en heel zijn omgeving uit elkaar werd gerukt door meningsverschillen over het geloof.
Op het einde geeft hij ook aan dat er onderzoeken zijn naar seksueel misbruik binnen de gemeenschap. Dit doet me ergens ook denken aan wat er in de katholieke kerk, waar ik uit kom, gebeurde. Ik zie eigenlijk wel dezelfde parallellen met mijn eigen worstelingen van erbij te horen met een streng katholieke grootmoeder en worstelend met het feit dat ik enerzijds in God en zijn regels en dogma's geloofde en anderzijds kwaad was dat ik vrouw nooit pastoor zou worden. Ik zie ergens wel gelijkenissen. Was het daarom dat ik in de klas de enige was die goed opschoot met het Getuigemeisje? We waren beiden weird en volgden hetzelfde boek, met hier en daar een andere interpretatie. Ik snap nu eigenlijk ook waarom mijn streng gelovige grootmoeder wel met getuigen sprak en er geen slecht woord over had.
Dit boek maakt sowieso dingen los. Ik ben de Getuigen van Jehova niet anders gaan bekijken. Ik denk dat ik hier over de organisatie las wat ik stiekem ergens al dacht. Ook de vlotte schrijfstijl en de toegankelijke taal maken dit boek een aanrader.
Ik ga stoppen met erover te schrijven en jullie allemaal uitnodigen om het boek zelf te lezen.