Niet voor dierenliefhebbers

Dit was weer zo een boek dat ik moest lezen. De vorige werken van deze auteur boeiden me, en gezien ik van de Griekse mythologie hou, stond deze thriller hoog op mijn te lezen lijst.
Om eerlijk te zijn: ik heb het boek een paar keer opzij moeten leggen, omdat ik het als dierenliefhebber wat er gruwelijk vond. Het don't shoot the dog principe is hier weggelaten.
Het begint in Planckendael met de moord op een leeuw en zijn verzorger. De moordenaar lijkt eerst een patroon te volgen, maar wijkt er al snel vanaf, of toch niet.
Ik ken de mythologie wel, omdat ik ze zelf ooit in een roman heb verwerkt en was al blij dat de naam Herakles gebruikt werd en niet het in mijn ogen verschrikkelijke Hercules.
Ook al heb ik een sterke maag, de Augiasstal werd me iets teveel. Ik ben nu eenmaal gevoelig als het op dieren aankomt.
Het verhaal is goed uitgewerkt. De personages zijn realistisch. Rudi Smeets is zo een typisch geval van iemand die vastzit in een slecht huwelijk, maar er op zijn manier niet uit geraakt. Enkel over Delphine was ik graag meer te weten gekomen, maar wie weet komt dat nog.
Gelukkig draaien enkele dingen nog goed uit. Over de honden kan je hopen dat ze het halen en Para, Ceta en Mol zijn tot zover geweten ook ongedeerd gebleven.
Het verhaal leest vlot. Er zitten veel hints in, die niet-metalheads mogelijk niet zouden begrijpen, wat het voor mij een beetje een meerwaarde gaf om in het verhaal te komen.
Daarom rond ik af op 5 sterren, omdat dat ene beentje eraf niet echt veel zal uitmaken. Dat zou dan zijn, omdat ik het uit heb en meer wil.