geen gewoon dagboek

In tranen in bed om Oekraïne beschrijft Rox wat de oorlog met haar doet, hoe het haar leven beïnvloed, hoe ze zich voelt bij deze oorlog de eerste 50 dagen houdt ze een dagboek bij, het leest fijn, ze heeft een fijne schrijfstijl en maakt goede/ondanks de ernst grappige en pakkende vergelijkingen.
Vooral de eerste dagen zijn herkenbaar, iedereen zet zich in voor de vluchtelingen, er worden initiatieven getoond, maar na een aantal weken zwakt dat af, verdwijnt het nieuw naar de achtergrond, maar de oorlog is nog in volle gang.
Het boek zet je zelf weer aan het denken, de Oekraïne ligt slechts op 2,5 uur vliegen, deze oorlog is geen ver van ons bed show, en toch gaat ons leven zo gemakkelijk weer verder, verdwijnen de berichten op de achtergrond.
Rox laat ons lezen en voelen dat deze oorlog ook om ons gaat, over onze medemensen zowel uit de Oekraïne krijgen burgers een gezicht en naam: Serhii, een gids die Rox en haar vriend 5 maanden voor het begin van deze oorlog heeft rondgeleid tijdens hun vakantie in de Oekraïne en de andere kant laat ze ook zien: Mira een Russische. Met deze twee mensen heeft Rox intensief contact.

De opbrengst van de eerste druk gaat naar de vluchtelingen die een gezicht krijgen in dit boek.