een spannend informatief verhaal

De stenen goden – Jeroen Windmeijer

Het verhaal wordt verteld vanuit twee perspectieven die elkaar in korte hoofdstukken afwisselen. Het eerste perspectief wordt gevormd door de avonturen van Anthoni op Paaseiland, hij is een antropoloog en doet onderzoek naar de geschiedenis van de Moai op het eiland, hij wordt hierdoor op weg geholpen door Sergio en Marisa, die hem de geschiedenis vertellen, en waarmee hij op onderzoek uitgaat in de grotten van het eiland, echter hoort hij ook andere verhalen en merkt al gauw dat er meerdere verhalen over de geschiedenis te ronde doen. Wie kan hij vertrouwen

Het andere perspectief vertelt het verhaal van conservator Monique in Middelburg, zij is bezig om een tentoonstelling op te zetten over Jacob Roggeveen een ontdekkingsreiziger die Paaseiland ontdekte, nou ja ontdekte het eiland bestond natuurlijk als, dit is een van de argumenten van de actiegroep Dijkdoorbraak, die de tentoonstelling tegen wil gaan, ze wordt vanuit meerdere hoeken gewaarschuwd en tegengewerkt lijkt wel. Maar ze is een sterke dame en gaat door. Ook duikt er een klein Moai beeldje op in Ouddorp waar allerlei geheimzinnigheden omheen hangen. Dit geeft het verhaal net dat beetje extra geheimzinnigheid, waardoor je getriggerd blijft door te lezen.

Het grote thema is de geschiedenis van Paaseiland en de verschillende theorieën, dit is ontzettend goed gedaan door de schrijver. Het blijft natuurlijk ook een wonder die grote beelden door mensen gemaakt, in zulke grote getalen op een eiland midden in de oceaan. Het genre is lastig te bepalen, het is spannend, maar geen echte thriller, het is informatief, maar geen informatieboek. Dit is precies wat Jeroen Windmeijer als geen ander kan, op basis van feiten uit de geschiedenis en spannend verhaal optekenen.

Er staan ook een paar goede quotes in zoals:
‘het ontbreken van kwade bedoelingen is nooit een excuus’
‘piekeren is de verkeerde kant op fantaseren’

De hoofdstukken over Jacob Roggeveen waren een goede aanvulling als extra bij het verhaal, dit werd door Monique geschreven voor de komende tentoonstelling.
Een minder punt vond ik de hele korte hoofdstukken die snel wisselden, ik had liever twee hoofdstukken achterelkaar gelezen met Anthonie en dan weer twee met Monique, of wat langere hoofdstukken, in het begon vond ik het een beetje rommelig zo.
De verschillende versies van de geschiedenis samen gegoten met een fictief verhaal maakt dit boek zeker het lezen waard. Een echte thriller zou ik het niet noemen, maar een verhaal dat nieuwsgierig maakt is het zeker. Daarnaast ben ik zeker nieuwsgierig geworden naar de andere boeken van Jeroen.

Dank je wel HarperCollins voor dit recensie exemplaar