Om schrik van te krijgen

Alice woont samen met Philip op Hunters Island, een prachtige, serene plek. Het lijkt een gelukkig huwelijk maar Alice heeft toch zo haar twijfels over haar leven. Naast dat gevoel heeft ze al genoeg op haar bordje en dat komt niet alleen door het bazige en rare gedrag van Philip. Ze wordt namelijk geplaagd door psychische problemen en nachtmerries, gevoed door haar verleden. In eerste instantie dacht Alice dat het eiland een plek zou zijn waar ze rust en misschien wel weer wat van zichzelf zou hervinden maar dat blijkt in de praktijk niet het geval. Ook Philip is anders dan gedacht.

Door het gebruik van medicijnen is Alice niet altijd even helder en slaapt ze veel. Manlief ziet er ook nog eens op toe dat ze de pillen consequent inneemt dus is er ook geen ontsnappen aan. Er is sprake van een continue mist in haar hoofd; is ze niet helder in haar doen en laten, maar het is ook niet zo dat ze totaal verdoofd is. Ze merkt dat er dingen om haar heen zijn die onrust veroorzaken maar ze kan het niet helder krijgen wat er dan is. Het is moeilijk voor Alice om te luisteren naar haar intuïtie wanneer die haar influistert dat er duidelijk iets niet in orde is. Moet ze haar (enigszins verdoofde) voelsprieten negeren of juist gehoor geven aan haar onderbuikgevoel en achterhalen waar dat vandaan komt? Is ze daartoe wel in staat?

'Jachteiland' is met vlagen gewoon akelig. Alsof je uit een narcose komt en zelf nog niet helder bent, je ledematen nog niet wakker genoeg zijn om te doen wat je hersenen willen, maar je moét iets doen! Een soort verlammende sfeer omdat je gewoon niet weet wat echt is en wat niet. De verwarring van Alice is vreselijk irritant, want je weet het als lezer op een gegeven moment ook niet meer! De sfeer van het crematorium doet er nog eens een schepje bovenop.
Dit alles zorgt wel dat je blijft lezen! Alice is niet te benijden, haar doorzettingsvermogen ondanks dat ze vol twijfels zit of ze haar gevoel wel moet volgen, is te bewonderen en heel sterk neergepend door Van Houten. Het gevoel hebben dat je niemand kunt vertrouwen, zelfs jezelf niet, is om gestoord van te worden.

Het boek is overtuigend goed geschreven. Niet te ingewikkeld maar wel heel mysterieus. De sterk geprofileerde personages en de beklemmende spanning maken 'Jachteiland' tot een plek waar je niét wil zijn, zelf niet op papier. Ik had meteen een hekel aan Philip en soms wilde ik Alice bij de hand pakken om het op een rennen te zetten. Met vlagen waande ik me op het eiland en wilde ik er alleen maar weg, bizar!
De korte hoofdstukken zorgen voor een hoog leestempo dat wordt aangevoerd door een bijtende nieuwsgierigheid. Je moét ondanks de hartkloppingen weten hoe en wat!

Lydia van Houten heeft met 'Jachteiland' teruggegrepen naar de sfeer van weleer: de Mikayla Jackson-reeks. Toch is dit een prima standalone, je hebt in principe geen voorgeschiedenis nodig. Wel ben ik blij die wel te kennen want qua beeld- en sfeerbeleving is het heerlijk toeven in British Colombia. Het zijn alleen de personages en het verhaal die het tot een no go zone verheffen :)

Deze psychologische thriller is op alle fronten onheilspellend te noemen. Alles klopt. Ik heb genoten en sch(r)ik gehad. Daarom vijf sterren.