Nét niet...

Het vorige boek van Allain, Mr. Malcoms lijst werd een wereldwijde hit die zelfs een verfilming kent. Dan is het ook niet gek dat de lat best hoog ligt wanneer je een volgend boek van deze auteur te lezen krijgt. Persoonlijk ben ik altijd wel te porren voor regency verhalen die zich in Engeland afspelen. Denk aan Bridgerton, ook zo’n hit.

In Miss Lattimore’s brief speelt de 27-jarige Sophie de hoofdrol. In tegenstelling tot de meeste van haar leeftijdgenoten is zij nog niet getrouwd, woont ze bij haar tante en nichtje, en daarmee automatisch verheven tot chaperonne. Sophie vergezelt haar nichtje Cecilia in de Londense high society tijdens het debutantenseizoen. Zelf had Sophie niet dat geluk en heeft de kans op een huwelijkspartner zich nooit echt voorgedaan. Sinds het overlijden van haar vader heeft ze zichzelf zo goed als onzichtbaar weten te maken, zelfs wanneer ze zich in het openbaar vertoont valt ze niet echt op. Sophie vindt het niet erg want doordat ze zich ongezien tussen het feestgedruis kan bewegen hoort en ziet ze ook veel dingen die anderen weer ontgaan.

Wanneer ze op zo'n moment ziet dat een vooraf gearrangeerd huwelijkskoppel afstevent op een mislukking als ze inderdaad bij elkaar zouden blijven, vindt ze dat ze iets moet doen. Omdat het in die kringen geen optie is daarvan iets te zeggen, voelt ze zich geroepen haar kennis in een brief te zetten, anoniem.

De normaal zo teruggetrokken Sophie kan door haar actie, wanneer die aan het licht komt, rekenen op flinke aandacht. Ook Sir Edmund ontgaat het niet. De tante van Sophie ziet in hem echter een uitstekende match voor haar dochter Cecilia en schroomt niets om haar onder zijn aandacht te brengen. Maar Edmund heeft andere plannen.

In een klassieke verteltrant beschrijft Allain wederom heel beeldend de taferelen die zich in deze adellijke kringen afspelen. Het is met recht een kostuumdrama in boekvorm. Echter kan dit verhaal lang niet tippen aan Mr Malcoms lijst. Dat was stukken leuker om te lezen. In dit boek(je) is er vooral sprake van onnozel gekeuvel, vrouwenklets. Het is zo ontzettend veel en verwarrend dat de verveling geregeld opdoemde. ‘Hij zegt, zij zegt, die zegt…’ in een hoog opvolgend tempo. Ondanks dat het circus zich op een bepaald moment verplaatst van Londen naar Bath mag het niet baten. Allain verliest zich compleet in de details en de eindeloze dialogen waardoor de personages totaal niet uit de verf komen.

Tussen de regels door lees je ook nog over de rijke sociale agenda, de roddels en achterklap. Sophie begeeft zich op een bepaald moment in een spagaat en kan moeilijk tot een beslissing komen. Die twijfel gaat een eigen leven lijden en hierdoor is Sophie vooral een zwak vogeltje tussen de roofvogels op het bal. Ik ergerde me aan haar besluiteloosheid, dat past totaal niet bij haar zoals ze in het begin het initiatief nam en hierdoor het verhaal vorm kreeg. Maar omdat alles draait om de schone schijn op te houden is het uiteindelijk aan Sophie zelf om beslissingen te nemen.

Miss Latimore’s brief kon me lang niet zo bekoren als haar voorganger. Dit was het allemaal nét niet. Het gehele boek had ik het gevoel een bouquetreeks te lezen. Gelukkig zijn daar ook liefhebbers genoeg voor, al ben ik er daar geen van. Daarom 2 sterren.