Heerlijk leesvoer.

De Australische auteur Graeme Simsion ken ik van zijn Rosie-boeken. Hilarische, droge humor in combinatie met hoofdpersonages die je buren zouden kunnen zijn. Drie delen met Rosie heb ik verslonden om daarna met Adam Sharpe ietwat teleurgesteld te worden. De betovering was verbroken en Simsion wilde het naar mijn smaak te mooi maken allemaal. Maar zoals altijd is dat een kwestie van smaak en persoonlijke leesbeleving. Met het verschijnen van Camino was ik dan ook niet meteen te porren en heb ik het boek laten liggen. Totdat Roadtrip me werd aangeboden door de uitgever. Op dat moment had ik even een logistiek probleem want dit is een vervolg op Camino en die had ik dus nog niet gelezen. Om een boek, een vervolg, goed te kunnen beleven en beoordelen vind ik dat je de voorganger ook moet lezen en dus ben ik alsnog in Camino gedoken. En ik moet zeggen, zonder een seconde spijt!

Want wat een heerlijke twee delen zijn dit!! In Camino kwamen Zoë en Martin bij elkaar via het lopen van de pelgrimstocht naar het Spaanse Santiago de Compostela. Wat een tocht van bezinning en zelfreflectie zou moeten worden werd een liefdesverhaal in een bijzondere, niet alledaagse setting. Helaas bleek vervolgens dat een lange afstandsrelatie tussen de VS en GB niet te doen was en gingen de veertigers uit elkaar. In Roadtrip zijn we drie jaar verder en komen de twee voormalige tortelduifjes elkaar weer tegen. Opnieuw is het lopen van een lange tocht wat hen samenbrengt maar ondanks alle voorzorgsmaatregelen gaat het allemaal niet van een leien dakje. Daarbij spelen nu ook andere personages een bepalende rol en zijn zij zelfs de directe aanleiding voor de hernieuwde kennismaking. En precies dat is een van de charmante kanten van dit verhaal.

Het is alsof de duvel ermee speelt maar ook nu gaat niet alles zoals gepland en komen de meest illustere personages en onverwachte gebeurtenissen op hun (wandel)pad. En dat werkt onherroepelijk op je lachspieren. Maar, vergis je niet. Roadtrip is echt wel een verhaal met inhoud. Het gaat over het maken van allesbepalende keuzes, persoonlijke ontwikkeling en het besef dat je soms gewoon de gok moet wagen. Vooral dat aspect vond ik erg mooi tot bloei komen. In dit verhaal speelt de zieke vriendin van Zoë een grote rol, haar wens om naar Italië te gaan en tot in Rome de Camino te lopen brengt Martin en Zoë weer samen. Ze hebben de ervaring om Camille’s wens te laten uitkomen maar het blijkt allemaal nog niet zo eenvoudig. Alles en iedereen moet natuurlijk wel meewerken…

Simsion en Buist hebben een intens verhaal in een betoverende omgeving tot leven laten komen en daarin ook nog eens de meest uiteenlopende personages doen verschijnen. Ik herkende bepaalde Franse en Italiaanse nukken meteen en kon dat erg waarderen. Maar ook de beperkingen en uitdagingen waarmee de wandelaars te maken krijgen waren heel aannemelijk, het blijkt een emotionele maar ook fysieke uitputtingsslag te zijn die enorm veel teweeg brengt. Soms zo levensecht dat je als een cheerleader in je boek zat: kom op, nog even doorzetten! De dialogen varieerden van heel persoonlijk naar ronduit komisch en alles daar tussenin. Onverwachte gebeurtenissen maken dat je ontzettend meeleeft met iedereen en de gunfactor voor een goed einde is enorm.

Ik kan met eer en geweten zeggen dat ik enorm heb genoten van zowel Camino als deze Roadtrip. De boeken lezen als een trein, zijn vlot geschreven. De serieuze thema’s verdrinken niet in alle drama en de humor blijkt de levensreddende boei te zijn. In drie dagen tijd heb ik beide boeken gelezen en ik ben weer helemaal terug in de Simsion-flow!

Vier sterren dan ook. Een aanrader, een ideaal vakantieboek om bij weg te dromen.