Advertentie

Tien jaar heeft Onno Blom erover gedaan om deze omvangrijke biografie over Nederlandse kleurrijkste schrijver te voltooien. Daarbij had hij de beschikking over een zeer omvangrijk archief, want Wolkers verzamelde op het maniakale af al bij zijn leven alles over zichzelf. Hij maakte zelfs stiekem opnames van gesprekken met vrienden, ex-echtgenoten en relaties die daar niets van wisten. Er draaide een bandrecorder mee, verborgen in een linnen tasje onder tafel.

Het resultaat is een minutieuze beschrijving van de schrijver-dichter-beelhouwer-schilder Wolkers wiens leven zich kenmerkte door een veelzijdige fascinatie voor religie, dood, natuur, seks en cultuur.

Ik heb hard moeten werken om dit boek uit te lezen. Op de helft heb ik het een paar maanden terzijde gelegd, want duizend pagina’s ‘Litteken van de Dood’ bevatten meer ‘Jan’ dan ik op een gegeven moment aankon. Achteraf gezien ook niet zo gek, want het eerste deel van het boek is behoorlijk zware kost: de deprimerende gereformeerde jeugd en de ellendige oorlogsjaren, de mislukte huwelijken met zijn eerste twee vrouwen, de vreselijke dood van zijn dochtertje Eva, maar gelukkig ook de boeiende ontwikkeling als beeldend kunstenaar en schrijver.

Na een aantal aantal andere boeken gelezen te hebben, pakte ik de draad weer fris op en constateerde dat de tweede helft aanzienlijk makkelijker te verteren is. Daarin wordt uitvoerig de tot totstandkoming van het omvangrijke oeuvre van Wolkers beschreven en zijn strijd met de critici en uitgevers. Het laatste deel van het boek vond ik het leukst: het leven op Texel in huize Pomona en de geboorte van zijn twee zoons Bob en Tom.

Zoals gezegd had Wolkers een fascinatie voor seks. Voor eenieder die zijn boeken gelezen heeft, zal dat geen nieuws zijn. Maar in ‘Het Litteken van de Dood’ kom dit aspect uit het leven van de schrijver uitvoerig aan de orde. Zo verwijt een van zijn exen dat-ie er wel zeven keer per dag ‘op wilde’. Wolkers hartstocht ging heel erg ver. Zo ver dat hij er niet voor terugdeinsde het aan te leggen met minderjarige meisjes. En dat allemaal met de goedkeuring van zijn derde en laatste echtgenote Karina, die af en toe zelfs voor ‘Dritte im Bunde’ speelde. Wolkers mag god op zijn blote knieën danken dat hij nooit het #Me Too-tijdperk heeft meegemaakt.

In de epiloog legt Onno Blom een soort wetenschappelijke verantwoording af over de tot totstandkoming van het boek. Een beetje taai, maar wel interessant en ook een logische afsluiting van deze litteraire krachttoer.

Reacties op: Heel erg veel ‘Jan’

69
Het litteken van de dood - Onno Blom
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners