een psychologisch steekspel van hoog niveau.

Het boek draait om de 3 vrouwen Stella, Isabelle en Kerstin. Vanuit het perspectief van deze 3 dames krijg je inzicht in hun dagdagelijkse leven, afgewisseld met flashbacks en herinneringen aan het verleden.
De persoonlijkheden van deze hoofdpersonages komen zeer sterk naar voren.
De manier waarop Norebäck de gedachten van de dames beschrijft, maakt dat ze stap voor stap echter en meer geloofwaardig worden.
Norebäck slaagt erin om in je hoofd te kruipen en je al lezend een oordeel te laten vellen over de verschillende personages.

“Ik wil wraak nemen
Ik wil dat ze lijdt zoals ik heb geleden
Ik zou willen dat ze niet bestond.
Ik zou willen dat ze dood was.”

Het zijn echte dames van vlees en bloed. Je leeft volledig mee in hun leven, mrt hun gevoelens en zelfs met de gevoelens van hun naasten.

In het begin van het boek komen er ook een aantal dagboekfragmenten van Stella voor, dit hadden er voor mij best meer mogen zijn. Het had leuk geweest mochten deze doorheen heel het boek aanwezig geweest zijn, bijna als 4de invalshoek. Nu stoppen ze even plots als dat ze opgedoken zijn.

Dit boek wordt zeer terecht bestempeld als psychologische thriller. Het leeuwenaandeel van het verhaal en de kracht van het boek wordt bepaald door de psyché van de 3 vrouwen, hun gevoelens, hun obsessies, hun onmacht, hun strijd.
De verhalen en de levens van Stella, Isabelle en Kerstin, worden zeer mooi met elkaar vervlochten, doorheen heel het verhaal.
Continu blijf je op het puntje van je stoel zitten, en wil je weten hoe het met alle drie verder gaat, liefst tegelijk, zo snel mogelijk.
Het is zeer goed dat het steeds korte hoofdstukken zijn, dat het perspectief zeer snel, en quasi random wisselt. Dit houdt de spanning en de nieuwsgierigheid zeer hoog. Boven ieder kort hoofdstuk wordt er duidelijk aangegeven welke dame aan de beurt is.

In het begin kabbelt het verhaal redelijk traag vooruit, maar eens voorbij de helft komt de vaart er absoluut in. Om naar het einde toe, met een sneltreinvaart vooruit te racen. Dit past perfect mry de tijdslijn die door het hele verhaal wordt gebruikt. Eerst wordt je ondergedompeld in een situatie die 20 jaar gelden is begonnen, en krijg je hier de ervaringen van, gecombineerd met het heden.
Daarna gaat het vooral over het heden, eerst een aantal weken, en helemaal naar het einde toe dagen en uren. Dus is het ook logisch dat het verhaal veel sneller gaat gaat naar het einde toe. Maar de spanning had voor mij nog langer mogen duren.

‘Zeg dat je van mij bent’ is een psychologisch steekspel van hoog niveau.