Bob Dylan kreeg niet voor niets de Nobelprijs

Dat Bob Dylan zingen kan is wel bekend. Maar dat hij een ook een in mijn ogen groot literair werk kan maken heeft me toch nog verrast. In zijn boek, dat al in 1971 verscheen geeft hij een openhartig beeld van zijn eigen geschiedenis, om van een plattelandsjongen zijn roeping achterna te gaan en te gaan zingen waar en met wie hij maar kan.
Zijn worsteling om zijn eigen stijl en vorm te vinden kun je op de voet volgen bij zijn tocht langs honderden andere musici die eind vijftiger en begin zestiger jaren niets anders konden dan muziek maken, en met name in de scenes.van New York, waar het zich in de folk café's en jazz tenten allemaal afspeelde.
Zijn engagement komt goed in beeld, en ook de -grote- voorgangers als Seeger en Guthrie. Met Joan Baez heeft hij een bijzondere klik. Op onverwachte momenten is Dylan ook nog eens heel erg grappig en schuwt niet om zichzelf ook op de korrel te nemen.
Het boek 'Kronieken' is een fantastisch cultuur-document, een tijds-capsule, die opengaat als je het leest. Je zou willen dat je er bij was geweest.