Alleen, maar . . .

Jorn Lier Horst heeft een goede titel gekozen voor dit boek, waarbij het woord kluizenaar een dubbelzinnige betekenis krijgt als het om eenzaamheid gaat. Mensen -zo blijkt- vereenzamen en wonen en leven alleen, maar als een misdadiger dit dan gebruikt om onzichtbaar te worden, dan kan hij uit de onzichtbaarheid van zo een kluizenaar lange tijd zijn misdaden voortzetten. Wisting, rechercheur en zijn dochter die journalist is ontvlechten dit tenslotte op een niet erg verrassende manier. Toch vond ik dit thema wel een goede vondst. Hoewel het boek gedragen wordt door twee hoofdrolspelers -afgezien van de gezochte serie moordenaar- blijven zij beide op afstand staan, omdat Lier er niet in slaagt ze van vlees en bloed te maken en met een eigen gevoelsleven. Makkelijk om te lezen, tegelijk ook niet erg interessant.