Levend verleden

Ik mocht dit boek lezen voor de boekenreizigersclub. Als ik lees dat het boek over Alzheimer gaat, twijfel ik eerst of het wel wil lezen. Wat is het wat mij raakt: de angst dat het mij overkomt, de angst omdat het in de familie van mij voorkomt? Toch besluit ik het op te pakken.

Het boek is opgebouwd uit drie delen: deel 1 een kort voortraject, deel 2 de opname, deel 3 de afsluiting. In de 3 delen zijn de hoofdstukken met titels benoemd, welke elk twee keer achter elkaar voorkomt. Een keer de titel en dan vanuit dochter Tine beleefd, de tweede keer vanuit moeder Rita beleefd. Zo mooi heeft Judith dit opgepakt, dat ik alleen maar stil kon verder lezen.

Het boek begint met het geven van de diagnose, alzheimer gecombineerd met depressie. Het verhaal wordt zeer meelevend, helder, duidelijk en confronterend opgeschreven waarin ruimte is voor angst, schuldgevoel, verwarring, familiegeschiedenis en het nader tot elkaar komen van de familieleden.
De opname in het verpleeghuis, wat bij mij stukjes aanraakt van mijn ouders, zo herkenbaar geschreven. Stukje bij beetje lees je meer over het leven van Tine; uit haar jeugd, en leven met Mart en de kinderen Tine en Gijs, en als laatste Toos (die voor mij zo een warm persoon is, dat ik haar meteen in mijn hart sloot, wat een heerlijk liefdevol mens!). Je leest over Tine en Gijs, die niet alleen broer en zus zijn, maar daarnaast mantelzorgers en veel van zich vergen en elkaar weten te vinden met hun eigen emoties. Prachtig geschreven.

De titel Vergeet me vind ik wat misleidend, want wil ik wel iemand vergeten? Zeker bij het leeghalen van het huis, begint het rouwproces en wat bewaar je wel en wat niet. Echter vergeten? Voor mij is het meer een plek geven in mijzelf van een dierbare die ik ga verliezen en in dit geval eigenlijk 2x. 1 keer door de ziekte Alzheimer en 1x door overlijden.
Een boek wat ik ademloos heb uitgelezen.