Een versimpelde kijk op de traditionele opvattingen in de Koreaanse cultuur

In Misschien is het anders vertelt David Yoon het liefdesverhaal van de Koreaanse Frank, waarbij hij allerlei obstakels tegen het lijf loopt. Frank ziet zichzelf als een Tussenpersoon. Dit is een term die hij zelf heeft bedacht voor Koreaanse-Amerikaanse jongeren die niet geheel in de Koreaanse wereld thuishoren, maar zich ook niet geheel Amerikaans voelen. Frank zit hier letterlijk tussenin.

In het begin van het boek leek het verhaal zich snel te ontwikkelen en was de gehele flaptekst vrijwel al behandeld. Dit gedeelte had Yoon naar mijn mening langzamer kunnen laten verlopen, waardoor de spanning ernaartoe zich beter had kunnen opbouwen. Daarnaast heb ik mij geïrriteerd aan het ontbreken van hoofdletters en spaties en aan bepaald populair taalgebruik met veel Engelse woorden, zoals bijvoorbeeld ‘fokking’, maar ook ‘kwaaaaad’ en ‘pa&ma’. Ook al is het een Young Adult boek en moet er zeker gedacht worden aan de jongerencultuur, vind ik dat het belangrijk is om jongeren via boeken te leren wat de juiste taal- en spellingsregels zijn. Verder is er in een bepaald hoofdstuk een discussie weergegeven in Koreaanse letters. Ik begreep het doel achter deze Koreaanse letters, maar terwijl ik het boek las kwam het op mij over als opvulling van de bladzijden. Het werd in de daaropvolgende hoofdstukken wel uitgelegd, maar er werd geen complete vertaling gegeven. Dit vond ik jammer.

Desondanks blijft de boodschap in dit verhaal mooi, belangrijk en actueel. Racisme en de traditionele opvattingen in de Koreaanse cultuur worden duidelijk aangekaart. Naast dat het een leuk verhaal is over een jongen met liefdesproblemen, waar ook grappige elementen in zijn verweven, worden er ook serieuzere problemen aangehaald. Volgens dit boek hebben Koreaanse ouders traditionele verwachtingen van hun kinderen, waardoor zij alleen met andere Koreanen een relatie mogen hebben. Soms werd er veel herhaling gebruikt om deze boodschap te versterken.

Mijn indruk van dit boek is dus dubbel. Ik heb het idee dat de verhaallijn beter uitgewerkt had kunnen worden, maar daarentegen brengt het boek wel de achterliggende boodschap over. We willen immers allemaal zelf kiezen van wie we houden.