Beeldende observaties en persoonlijke twijfels

“Verhaal van een leven” is geen feitelijke geschiedenis, maar zijn herinneringen van Paustovski van zijn eigen leven. Konstantin Paustovski leefde van 1892 – 1968. Een tijdperk waarin heel veel gebeurde en veranderde in Rusland.
“Verhaal van een leven” beslaat zes delen, twee delen per boek.

“Waardoor kan verdriet verzacht worden? Door herinneringen, vrienden, de natuur, een goede nagedachtenis aan de gestorvene, het zorgen voor de naasten.” (citaat)

Deel 1 bevat de delen “Verre jaren” (verschenen in 1946) en “Onrustige jeugd” (verschenen in 1954).
“Verre jaren” vertelt het verhaal van de opgroeiende Konstantin Paustovski als schoolkind tot wanneer hij zijn gymnasiumdiploma behaalt. Konstantin groeit als jonge jongen op in een hecht gezin in Kiev, dat uiteindelijk toch uit elkaar valt, waarna Paustovski zich als tiener verder ontwikkelt zonder de bescherming en veiligheid van het gezin.
“Onrustige jeugd” beslaat de periode van de Eerste Wereldoorlog. Paustovski diende als ziekenverzorger aan het front, werkte als arbeider, visser en journalist. Paustovski vertelt regelmatig wat hij het liefste wil: schrijver zijn.

“Onthoud dus goed dat ieder mens de stormseinen behoort te kennen. Niet alleen op zee, maar ook in zijn eigen leven. Om onherstelbare ongelukken te voorkomen.” (citaat)

Deel 1 van “Verhaal van een leven” is beeldend geschreven. Paustovski schrijft gedetailleerd over dichters, schrijvers en de natuur (hoe het ruikt, wat de kleur is, hoe het eruit ziet).
Konstantin Paustovski was geen opvallend of bijzonder dapper persoon. Hij probeerde zich staande te houden in een roerige tijd en anderen te helpen als dat mogelijk was. Hij beschrijft zijn observaties, persoonlijke twijfels, zijn familie en vrienden.
Ik heb deel 1 met erg veel plezier gelezen en verheug mij op deel 2.

“De herfst in Kiev liet altijd lang op zich wachten. De zuidelijke zomer had in de stadstuinen zoveel zonnewarmte, groen en bloemengeur opgehoopt dat het hem moeilijk scheen te vallen van al die rijkdom afscheid te nemen en het veld te ruimen voor de herfst. Bijna elk jaar schopte de zomer de kalender in de war door zijn vertrek nog wat uit te stellen.” (citaat)