Originele insteek, mislukte poging

Dina, Sheila, Roniet en Naäma sloten op de universiteit een pact: ze zouden bewust kinderloos blijven, net als hun vrouwelijke voorbeelden in de Tora. Twintig jaar later wordt één van hen luguber vermoord. Een misselijkmakende plaats delict wordt aangetroffen, waarbij een babypop blijkt vastgelijmd aan de handen van het slachtoffer. Sheila weet dat de politie bij haar aan de deur zal staan, maar wordt ze beschouwd als het volgende slachtoffer of als de hoofdverdachte?

De culturele en religieuze achtergrond van de Israëlische schrijfster laten zich duidelijk blijken in het verhaal. De hoofdpersonages identificeren zich met hun kinderloze, religieuze rolmodellen Mirjan, Liliet, Michal en de dodenbezweerster. Het is jammer dat je hier als buitenstaander niet meer informatie over krijgt.

De bewuste kinderloosheid vormt de leidraad doorheen het verhaal, wat wordt verteld vanuit de belevingswereld van Sheila. Het hoofdpersonage Sheila wordt neergezet als een sterke, onafhankelijke vrouw. Toch kan je haar als lezer niet echt doorgronden. Ze is heel opmerkzaam, heeft oog voor detail, maar geeft over zichzelf niet veel prijs. Haar opmerkzaamheid en gave om mensen te doorgronden zorgt ervoor dat ze vaak als ‘heks’ wordt afgestempeld. Hierin vindt ze connectie met de dodenbezweerster.

Regelmatig wordt op een kinderlijke manier het versje ‘tiktak, tiktak, deurtje dicht, kindje is nog niet in zicht’ aangehaald. Sheila wordt steeds geconfronteerd met haar biologische klok om kinderen te krijgen. Ze stelt zich ook voortdurend de vraag wat voor soort moeder ze zou zijn. Ze lijdt sterk onder de maatschappelijke druk om als vrouw een kind op de wereld te zetten. De vriendinnen met hun ‘antibaar-beweging’ kunnen dan ook niet op veel sympathie van omstaanders rekenen en worden als egoïstisch afgestempeld. Het lijkt zelfs een belangrijk motief voor de moord, als je de plaats delict analyseert. Het is bijzonder dat er culturen zijn waarin vrouwen nog steeds enkel als moeder worden gezien, en tot niets anders kunnen dienen. De feministische overtuigingen van de dames moeten ze steeds blijven verdedigen, ook tegenover zichzelf.

Als lezer voel je jammer genoeg geen verbondenheid met de personages. Geen van allen is sympathiek, het lijkt of bewuste kinderloosheid gepaard moet gaan met harteloosheid. Ze lijken geen van allen kinderen te kunnen uitstaan, wat niet noodzakelijk het geval is bij bewust kinderlozen. Dit gegeven kan de oorzaak zijn dat het boek geen hoge scores lijkt te behalen, maar ook de chaotische schrijfwijze kan hieraan bijdragen. Het is in het begin niet altijd duidelijk wie aan het woord is en de cursief getypte gedachtekronkels van Sheila halen de vaart wat uit het verhaal. Thrillerlezers worden bovendien misleid door de horror-achtige poppen op de cover, want dit boek is zeker geen spannende misdaadroman zoals we die kennen van de populaire Amerikaanse schrijvers. Toch is het verhaal de moeite waard vanwege de originele insteek, namelijk bewuste kinderloosheid binnen het jodendom.