Spijtige wending

Opgelet! Deze recensie bevat spoilers

Drie vrouwen delen dezelfde man, ze weten dit van elkaar. Ze zijn open minded genoeg om in een polygame relatie te stappen, en toch mogen de vrouwen elkaar niet kennen. Ze worden genoemd naar de dag waarop ze hun man voor zich hebben. Thursday kan haar nieuwsgierigheid niet langer te baas. Wie zijn die andere vrouwen? Is zij de favoriet? Als ze op een dag een doktersbriefje op naam van één van de andere vrouwen terugvindt, besluit ze haar zoektocht te starten. Het blijkt een onderzoek waar ze beter niet aan begonnen was. Onder valse voorwendselen sluit ze vriendschap met de andere vrouwen, zonder dat deze dus beseffen wie Thursday echt is. Er worden zaken aan het licht gebracht die haar man heel wat minder ophemelen.

Het polygame aspect van de relatie wordt ook voor familie en vrienden verzwegen, waardoor het hoofdpersonage geïsoleerd wordt. Bij wie kan ze terecht om haar hart te luchten? De ideale ingrediënten voor een psychologische thriller dus. Psychologische spanning uit zich in de vorm van nieuwsgierigheid, jaloezie, manipulatie, psychologische spelletjes, mindfucks en dergelijke. De grote thema’s zijn hier fysieke en emotionele mishandeling.

Ook het uitgangspunt van polygamie is vernieuwend en interessant. Voor velen is het een ver-van-mijn-bedshow. Hoewel je geen jaloezie verwacht in dit soort relaties, blijkt er toch sprake van enige rivaliteit tussen de vrouwen. Thursday wil de beste van de drie zijn, haar man het optimaalste bevredigen, het lekkerste voor hem koken, hem zijn dagelijkse zorgen laten vergeten. Ze legt de lat hoog en vergeet hierbij voor zichzelf te zorgen. Hoe gezond is het om je eigen belangen steeds aan de kant te schuiven omdat je de perfecte partner wil zijn? Bovendien deelt ze dat ze ooit een miskraam heeft gehad. Pas nadien heeft haar man een derde vrouw in hun relatie betrokken, die nu zwanger blijkt te zijn. Persoonlijk vind ik dit niet respectvol naar Thursday toe, ik begrijp dan ook niet dat ze zich hier zo gemakkelijk bij neerlegt.

Over het algemeen kan dit boek geklasseerd worden als een echte vrouwenthriller. Misschien geven de roze kleuraccenten op de cover dit ook al een beetje weg? Het boek focust zich namelijk sterk op het relationele, wat volgens mij minder interessant is voor een mannelijk publiek.

En dan nu SPOILER ALERT

Hoewel de basis en de uitwerking van de personages goed gekozen zijn door Tarryn Fisher, vind ik de wending die het verhaal neemt jammer. Thursday kwam over als een sterke vrouw die haar miskraam goed verwerkt heeft. Ze lijkt het ook niet erg te vinden dat haar man dan maar een derde vrouw koos om een kind bij te verwekken. Bij tekenen van fysiek geweld probeert ze het zelfs voor deze vrouw op te nemen, ondanks dat ze zich niet kan inbeelden dat haar man daartoe in staat is. En plots wordt ze afgeschilderd als een psychisch gestoorde vrouw. Deze wending doet afbreuk aan het thema mishandeling. Slachtoffers van mishandeling of miskramen kunnen hierdoor volgens mij hun rolmodel verliezen, of het idee krijgen dat dit niet gezond te verwerken valt. Er werd dus een spijtige wending genomen, waardoor het verhaal voor mij minder hoog scoort.