Passievolle strijd tegen bedreigingen van allerhande soort

Door het uitbreken van Wereldoorlog II ziet Hetty Cartwright zich als afdelingshoofd van het natuurhistorisch museum in Londen genoodzaakt om de collectie opgezette dieren te evacueren. Ze worden ondergebracht in het landhuis van de eigenzinnige Lord Lockwood. In plaats van een redding blijkt dit onderkomen een oord voor heel wat nieuwe kopzorgen te zijn.

Terwijl buiten de oorlog woedt, vecht Hetty haar eigen oorlog tegen de natuur en onwelkome indringers. Lockwood blijkt niet het ideale onderkomen om haar collectie te beschermen. Niet alleen insectenplagen, knagend ongedierte en vochtproblemen brengen de specimens in gevaar, ook blijken stukken steeds te verplaatsen, verdwijnen ze met de noorderzon of worden ze zelfs zwaar verminkt. Iets of iemand lijkt het op haar gemunt te hebben. Het is dan ook een hele strijd voor het behouden van de collectie en haar job.

Het verhaal wordt verteld vanuit twee vrouwelijke vertelperspectieven: Hetty en Lucy. Het hoofdpersonage Hetty is ver vooruit op haar tijd. Ze is een geëmancipeerde, jonge vrouw die snel volwassen geworden is vanwege haar jeugd. Ze groeide op in een pleeggezin zonder liefde en probeert zich nu te bewijzen als afdelingshoofd van het museum. De opgezette dieren beschouwt ze als haar familie en ze liggen haar nauw aan het hart. Dat een vrouw voor haar carrière kiest in plaats van een gezin te stichten, is een idee dat nog niet is ingeburgerd. Ze stuit dan ook op veel tegenwerking van Lord Lockwood en onbegrip van het personeel in haar pogingen de collectie te beschermen. De enige waar ze het mee kan vinden is Lucy, de dochter des huizes. Lucy is een mysterieuze, afwezige vrouw die sinds de dood van haar moeder teruggetrokken leeft, mede door haar zwakke zenuwgestel. Toch weet Hetty op de een of andere manier door haar muren te breken.

Jane Healey hanteert een beeldende schrijfstijl. Er zijn verdienstelijke pogingen gedaan om spannende momenten in het verhaal te stoppen: akelige weerspiegelingen, nachtelijke dwaaltochten door het landhuis, een nachtmerrie over de vrouw in het wit of de weerkaatsing van de zaklamp in de ogen van de opgezette dieren. Helaas slagen ze niet in hun opzet, ze zouden beter tot zijn recht komen in een verfilming. Verder had Healey wat vaker voor een punt mogen kiezen in plaats van een komma. De lange zinnen halen de vaart uit het lezen. Ze lijkt de sfeer van 1939 te willen creëren door gebruik te maken van gedateerde en ongebruikelijke woorden, wat niet nodig is.

Het verhaal heeft een goede opzet, maar gaandeweg vraag je je af waar het naartoe gaat. De plot komt uit de lucht gevallen, maar zet alle stukjes op zijn plaats en maakt daardoor veel goed. Hoewel je door de achterflap een mysterieus spookverhaal verwacht, blijkt de focus meer op het relationele aspect te liggen. Het is dan ook begrijpelijk dat dit verhaal wordt geklasseerd als een roman. Hoewel de gehoopte spanning vaak ver te zoeken blijkt, is Healey er wel in geslaagd een sfeervolle roman in tijden van oorlog neer te schrijven.