Zelfde kwaliteit als deel 1

Petra Doom is een auteur die graag werelden vol magie verkent. Ze kan genieten van met de voeten in de zee te staan en heeft toch graag een kopje thee terwijl ze een goed boek verslind.
In haar overstekers reeks plaatst Doom fantasiewezens in de ons bekende magie loze wereld.
De schaduw van de sha is het tweede deel in deze reeks. Het kan afzonderlijk gelezen worden van het eerste boek maar ik zou toch aanraden om het toch al gelezen te hebben vooraleer je aan deel twee start.
Het verhaal
Mirabel dreigt haar huis en bedrijf te verliezen. Om dit tegen te houden neemt ze noodgedwongen een opdracht aan voor Snezana. Snezana is een machtige oversteker in de onderwereld van Westpoort die op het moment onder vuur ligt. Mirabel moet bemiddelen en tegelijkertijd Westpoort behoeden voor bendeoorlog of zelfs vernieling. En zelf moet ze nog de daimonische invloeden in haar leven onder controle proberen te krijgen. Uitzoeken wat de trigger is die de kracht laat ontwaken.
Mijn gedacht
In de recensie van het vorige boek vergeleek ik de gecreëerde wereld met die vanuit de films van Men in black. Dit gevoel kreeg ik direct terug bij dit tweede deel. Een variatie aan fantasiewezens die zich ongezien onder de mensen begeven en personages die de vrede tussen beide moet gaan handhaven.
De proloog is vormgegeven met genoeg spanning om direct de lezer in het boek te brengen. De proloog wordt bekeken vanuit de derde persoonsvorm waardoor je toch wat afstand behoud van de gebeurtenissen. Vanaf het eerste hoofdstuk wordt overgeschakeld naar de Ik-vorm waardoor je alles vanuit het oogpunt van Mirabel gaat gaan bekijken. Dit helpt bij de beleving van het verhaal. Mirabel is het hoofdpersonage en blijft altijd in beeld. Door die ik-vorm help je mee zoeken naar oplossingen vanop de eerste plaats.
Doom heeft een zeer vlotte schrijfstijl en creëert een verhaal en leefwereld waarin ze dan speelt met spannende momenten en gebeurtenissen afgewisseld met menselijke gevoelens en gedachten. De sfeer en emotie van het moment wordt goed in beeld gebracht en naarmate de spanning wat toeneemt, voelt de schrijfstijl wat dwingender aan, meer nervositeit.
De personages zijn goed uitgewerkt en bepaalde evoluties zullen beter begrepen worden door hen die het eerste deel al gelezen hebben. De fantasiewezens krijgen toch wel menselijke trekjes aangemeten waardoor ze echter aanvoelen.
Het einde bevat nog genoeg spanning om de meeste verhaallijnen af te ronden. Grote verrassingen zitten er niet echt meer in maar dit stoort niet. Mirabel vertoont in het einde waarom zei de beste bemiddelaar is die de overstekers kan helpen met integreren in de menselijke wereld.
Conclusie
Petra Doom blijft met dit tweede deel verder borduren op haar gecreëerde wereld uit het eerste deel. Een wereld zoals in MIB die toch herkenbaar blijft als onze eigen wereld. Vlotte schrijfstijl die wat zou durven veranderen naarmate het verhaal spannender wordt.