Niet iedereen over dezelfde kam scheren.

Kevin Prenger heeft als hoofdredacteur van TracesOfWar wel al redelijk wat ervaring opgebouwd als het gaat over het schrijven van boeken over de Tweede Wereldoorlog.
Het boek
Zijn nieuwste boek kreeg de titel In De Schaduw Van Schindler. Toch wel één van de meest bekende Duitser die joden hielp tijdens de tweede Wereldoorlog. In de titel wordt gebruik gemaakt van de bewoording ‘in de schaduw van’. Schindler was niet de enige Duitser die joden hielp maar wel de bekendste. Met zijn nieuwe boek bespreekt Prenger een zestal personen die in meer en mindere mate ook de joden geholpen hebben om te ontkomen aan vervolging. De één wat succesvoller dan de andere.
Het boek werd onderverdeeld in vier grote delen.
In het eerste deel wordt besproken wat de bedoeling is van dit boek en over wie het zal gaan. Een korte inleiding dus.
Deel twee en drie gaat effectief over de helpers. Waar Prenger ons in deel twee meeneemt van de ene kleine helper naar de andere plaatst hij in het derde deel het spotlicht op zes verschillende helpers waar hij zeer gedetailleerd over verteld waarom ze het vernoemen waard zijn. Het hoe en waarom wordt zeer duidelijk in beeld gebracht.
Deel vier noemt hij zelf het dna van de joden helpers. Waarom hebben zij geholpen en keken andere mensen de andere kant op? In dit deel zoeken ze hiervoor een verklaring.
Mijn gedacht
Prenger slaagt er altijd in om, ondanks de enorme bergen aan informatie die hij in zijn verhalen stopt, zijn boeken niet saai te laten worden. Die info is nodig om de joden helpers te leren kennen. Bij het lezen van dit boek komt het spreekwoord Niet iedereen over dezelfde kam scheren goed tot uiting. Prenger toont met dit boek aan dat niet alle Duitsers tegen de Joden waren. Niet alle Duitsers waren akkoord met Hitler.
De combinatie van al die informatie met de manier van schrijven zorgt ervoor dat je als lezer wel connectie krijgt met de personages. Zowel met de helpers als met de geholpen personen.
De gebruikte foto’s in het boek tonen aan dat alles echt gebeurt is, maar er mochten er nog meer ingezeten hebben. Misschien wat foto’s per individu zou beter geweest zijn, indien dit mogelijk was.
Het einde
Op het einde van het boek, in het laatste deel, wordt nog eens duidelijk gemaakt dat het de helpers na de oorlog niet in dank afgenomen werd door de rest van het Duitse volk. Hun erkenning in eigen land kwam erg laat of zelfs in bepaalde gevallen TE laat.
Conclusie
Prenger schreef terug een zeer interessant boek met de tweede Wereldoorlog als thema. Deze keer plaatste hij de helpers uit de Duitse bevolking in het spotlicht. Bomvol informatie zonder saai te worden, zoals we het van Prenger gewend zijn. Een boek dat duidelijk aantoont dat men nooit iedereen over dezelfde kam mag scheren. Het is niet omdat de nazi’s gruweldaden begingen dat alle Duitsers hiermee akkoord waren.