Een verhaal waarvan je hoopte dat het verzonnen was

In Lieveling kijken we vanaf het begin naar de 5-jarige Puck. Zij vertrekt van de een op de andere dag naar het huis van de nieuwe vriend van haar moeder, Ludovicus. Vanaf het begin wordt je als lezer duidelijk gemaakt, dat de moeder op zich al niet capabel is voor het opvoeden van Puck en dat er toch iets anders aan de hand moet zijn waarom haar nieuwe vriend de twee meteen opneemt.

Ludovicus laat er geen gras over groeien: dezelfde avond moet Puck al in bad, om 'haar haren te wassen'. Als lezer word je verolgens meegenomen in de volstrekt onveilige sfeer waarin Puck moet opgroeien. Misbruik, manipulatie en fysieke en mentale mishandeling vormen vanaf dat moment haar leven. En moeder maar geld uitgeven...

In schril contrast met de afschuwelijke geschiedenis staan Pucks beschrijvingen van de mensen om haar heen. Ludovicus, die ze papa moet noemen, doet in dat gedeelte van het verhaal niet mee, maar moeder, oma, tante en oom, en ook andere figuren in de periferie worden feilloos neergezet als karikaturen van zichzelf. En de vraag is, of het karikaturen zijn, of dat Pauline Barendregt, naar wiens verhaal Kim van Kooten dit boek heeft opgeschreven, ook echt deze personen op deze manier heeft beleefd.

Als Puck op een gegeven moment in het ziekenhuis belandt, krijgt ze een kans om uit die situatie te komen, maar helaas voor haar geven alle volwassenen om haar heen, op dat moment niet thuis. Haar familie vanuit eigenbelang en alle anderen die iets kunnen betekenen, zoals haar basisschoolleraar, omdat ze onderschatten hoe dom en ondoordacht alle mensen rondom Puck handelen.

Het maakt dat je als lezer niet kan stoppen met lezen. Deels omdat je de situatie met de minuut erger ziet worden en deels omdat je hoopt dat er uiteindelijk een moment komt dat het allemaal echt niet erger kan en dat er dan een positieve ommekeer volgt. Of dat gebeurt, en hoe dan, laat ik aan de lezer.