Literaire roman die jammer genoeg net niet bleef hangen.

2.5 ⭐️

Dit was het tweede boek dat ik mocht lezen voor de HarperCollins Boekenclub.

De laatste eilanders is een literaire roman gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het eiland Ada Kaleh moet verdwijnen voor de bouw van een waterkrachtcentrale, waardoor de bewoners gedwongen worden hun thuis achter te laten, onder hen de drie vrienden Azra, Deniz en Ibrahim.

Azra zorgt voor haar vader na de zelfmoord van haar moeder, maar droomt stiekem van een leven aan de overkant van de Donau. Ibrahim wordt verraden en wil koste wat kost achterhalen wie hem heeft laten vallen. Deniz, boekhandelaarszoon probeert de verhalen van het eiland te redden én een toekomst met Azra op te bouwen. Maar er liggen kapers op de kust… dichterbij dan hij denkt. Ondertussen moeten de eilanders aanvaarden dat modernisering en vooruitgang niet te stoppen zijn.

💭 Even over mijn 2.5 sterren! Het is absoluut niet mijn bedoeling om het boek hiermee af te kraken. In de Boekenclub zie ik lezers die het boek fantastisch vonden, en anderen die net als ik wat moeite hadden. Ik vond het verhaal zeker niet slecht, maar ik had het moeilijk om erdoorheen te komen.

De schrijfstijl is heel poëtisch, met lange, beeldende zinnen. Mooi, maar soms ook overweldigend. De politieke verhaallijn rond het communistische regime bracht voor mij extra verwarring, omdat ik te weinig voorkennis heb over die periode. Daardoor verloor ik mezelf soms in de tekst. Ik merkte dat ik hoofdstukken las zonder echt te verwerken wat er stond, waardoor het verhaal als geheel minder bleef hangen. Jammer, want ik ben ervan overtuigd dat dit een sterk geschreven roman is die veel lezers wél diep kan raken.

Het verhaal draait vooral rond Azra, Ibrahim en Deniz en hun soms ingewikkelde driehoeksverhouding. Ik had persoonlijk graag nog wat meer gelezen over het eiland zelf en de geschiedenis ervan. Wel vond ik het mooi om te zien hoe Azra groeit: van iemand die het eiland wil ontvluchten naar iemand die uiteindelijk wil vechten voor haar thuis.

Uiteindelijk was dit boek gewoon niet helemaal voor mij. De stijl kon me niet vasthouden, waardoor het verhaal wat aan me voorbijging. Maar zoals gezegd: ik geloof echt dat dit voor veel lezers een indrukwekkend en ontroerend boek kan zijn. En wie weet… misschien geef ik het ooit nog een tweede kans.