mooi en origineel maar iets te geforceerd

Lisa is een meisje van 12 die met zichzelf in de knoei zit. Enerzijds voelt ze zich al groot en wil ze ook zo behandeld worden, anderzijds mist ze de knuffels en omhelzingen van toen ze nog heel klein was, het echt bemoederd worden en weten dat er altijd iemand voor je klaar staat. Lisa zal voor een tijdje bij opa verblijven en die ziet meteen dat ze met een paar problemen kampt.
Opa wil haar het geheim van het leven laten ontdekken en daarom neemt hij de grote, kleine meid mee op sleeptouw. Door middel van experimenten leert hij Lisa de kleine en grote dingen over het dagelijkse leven kennen en ook begrijpen. Niet alleen hetgeen fysiek aanwezig is maar ook de psychologische impact ervan op de mensen. Maar gaandeweg Lisa meer dingen begrijpt en leert om verder te kijken dan hetgeen ze ziet, komt ze tot de ontdekking dat ook opa met een probleem zit en niet helemaal eerlijk is tegenover haar. Wat houdt opa achter en waarom?

Het verhaal vertelt over de bijzondere band tussen opa en Lisa en de manier waarop die zich ontwikkelt is er één die berust op vertrouwen.
Lisa haar gevoelens worden verteld vanuit het perspectief van een kind. Hierdoor is het af en toe kinderlijk en worden die afgewisseld met verrassende volwassen uitspraken. Daardoor wordt vooral het contrast duidelijk tussen het kleine meisje van 12 en haar andere kant die graag volwassen wil behandeld worden. Het contrast was volgens mij soms toch iets te groot en er soms wat over.

De schrijfstijl is heel gemakkelijk, af en toe kinderlijk, maar dat past wel in de context omdat je als lezer dan niet uit het oog verliest dat we nog met een kind te maken hebben. De antwoorden van opa vond ik dan af en toe wel soms te kinderachtig. Wanneer Lisa een uitvoerig besluit heeft genomen en uitgesproken, antwoordt opa met ‘bravo meissie’ en dat vond ik dan weer te betuttelend na een diepgaand en volwassen antwoord van Lisa.

“Dus van de dingen die veranderen zou je willen dat ze hetzelfde blijven en tegelijkertijd zou je van de dingen die hardnekkig hetzelfde blijven, willen dat ze veranderen…”

De kleine experimenten en opdrachtjes die opa tevoorschijn tovert, zijn echte pareltjes van wijsheden die op een heel ludieke manier worden gebracht. Het raakt je als lezer en vooral de wijze waarop is betoverend. Er zitten veel maatschappelijke issues in verwerkt en ook de existentiële vragen die elke persoon op een bepaald moment mee geconfronteerd wordt.
Naast de zoektocht naar het geheim van het leven, merk je dat er nog iets geheim achter blijft waar door geen van beide veel over wordt gepraat. De vader van Lisa heeft iets verschrikkelijks gedaan, maar wat of hoe, blijft een groot vraagteken. Ook opa rept er met geen woord over en alle vragen worden mooi afgewimpeld. Dit brengt de lezer toch wel nieuwsgierig naar de ware toedracht van het gebeuren en hoe opa en Lisa passen in het hele verhaal. Het zorgt voor de nodige spanning en curiositeit waardoor je geboeid verder leest.

“ ‘Je zult het misschien niet begrijpen, maar mijn blindheid heeft me de ogen geopend’, zei Theo opgewekt en weer lachend om zichzelf. ‘Toen ik nog kon zien, kéék ik wel, maar zag ik niet. Ik nam het leven zwart-wit en serieus. Door mijn ongeluk kon ik de serieusheid loslaten en alle nuances tussen zwart en wit ervaren, juist zonder mijn ogen. Ik leerde te luisteren, ik leerde te voelen, mijn hart ging open en ik werd de echte Theo die ik bij de geboorte al was, maar die ik door mijn strenge opvoeding had weggestopt.’ “

Ook de aanpak hoe met allerlei kwesties om te gaan, alles op zijn kop durven te zetten en met een heel andere kijk te benaderen, zet je als lezer ook aan het denken. Het is niet alleen leerzaam voor Lisa maar het laat ook volwassenen alles eens in een ander perspectief te plaatsen
Een verhaal die boeit, leuke opzet met de relatie tussen opa en kleindochter, af en toe toch wat ver gezocht en iets te groots voor een 12 jarige om het geloofwaardig te houden, maar zeker de moeite om te lezen.

3,5 sterren!