Nimeni

Anton is docent Nederlands en samen met de studente Mirjam spannen ze zich in voor een inzamelactie ten voordele van een weeshuis in Roemenie.
Anton heeft voor zijn doctoraalscriptie een -voor hem- verbeterde versie geschreven van Het debuut van Hester Albach. Daarvoor laat hij zich inspireren door Lolita van Vladimir Nabokov en L’Amant van Marguérite Duras en gaat ook op onderzoek uit in Ithaca en Saigon om de sfeer en de emoties te voelen die de romans uitstralen.
Wanneer hij naar Roemenie vertrekt naar het weeshuis om de goederen te leveren, keert hij terug met een meisje, die hij heimelijk in huis neemt...

In het verhaal staat Anton centraal, een Nederlandse leraar en begaan met zijn leerlingen, alhoewel hij stiekem toch wel een lieveling heeft. Door de vertelling over zijn scriptie, zijn onderzoek ter plaatse en zijn herschreven versie van Het debuut, besef je meer en meer hoe hij worstelt met zijn emoties en zijn verlangens.
Hoewel het verhaal op zich redelijk afstandelijk en puur wordt verteld, voel je toch de onderliggende emoties, spanningen en vooral de tweestrijd waar Anton mee kampt.
Daardoor voel je zelf aan de ene kant medelijden maar aan de andere kant ook walging...
De schrijfstijl is heel beeldend waardoor je ook mee reist met Anton naar Ithaca en Saigon en later naar Roemenie. Ook de sfeer wordt goed overgebracht, hoewel de onderlinge conversaties heel direct en oppervlakkig lijken, voel je dat er iets in de lucht hangt.
Het plot zit goed ineen en zeker het einde is er één die je efkens de adem beneemt.