Vero las: Sheila Norton - Charlie de kat die een leven redde

Het verhaal wordt verteld door Charlie aan zijn kattenvrienden. Hij noemt kinderen mensenkittens en volgens Charlie hebben mensen ook pootjes. Dat zorgde regelmatig voor een glimlach op mijn gezicht. Tijdens het lezen had ik wel soms zoiets, wat is er allemaal aan de hand. Er was iets gebeurd met Oliver (de vriend van Charlie) en ook met de vader van Charlie is wat gebeurd. Echter dat blijft een beetje vaag. Nu blijkt dus inderdaad dat dit origineel het tweede boek is wat over Charlie gaat en in het eerste deel lees je dus inderdaad over Oliver en Caroline die ziek is enz. Dit zijn de dingen die in dit deel een beetje onderbelicht blijven. Maar dat is dan ook wel logisch. Ik vind het dan alleen jammer dat een uitgever er niet voor kiest om beide delen uit te geven.

Doordat het verhaal verteld wordt vanuit Charlie worden dialogen die mensen hebben anders verteld en als je dit niet gewend bent, kan dit zeker een beetje vreemd overkomen. Ik heb ondertussen een aantal boeken gelezen die van uit een kat geschreven zijn en ben dit ondertussen gewend. En vind dit wel prettig lezen.

Wat mij wel opviel is dat Charlie tijdens zijn avonturen regelmatig melk krijgt, en dan gewone melk, geen kattenmelk. En dat snap ik dan weer minder goed. Melk is slecht voor katten. En de schrijfster heeft zelf katten als huisdier gehad, dus die keuze snap ik hierin dan niet zo goed.

Ik had op sommige momenten wel het gevoel dat ik een jeugdboek aan het lezen was. Het boek is redelijk simpel geschreven en ik denk dan ook dat ook zeker jongeren die van katten houden zullen smullen van dit boek. Doordat het verhaal vanuit Charlie geschreven is blijven de mensen die in het verhaal voorkomen nogal oppervlakkig. Dat is natuurlijk ook doordat het verhaal echt om Charlie draait.
Ondanks dat het eenvoudig geschreven is, heb ik het boek met veel plezier gelezen en zag ik Charlie echt voor me tijdens zijn avonturen.

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.