De kleuren van de liefde

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het verhaal begint met een proloog die je meteen nieuwsgierig maakt naar de rest van het verhaal. Wat heeft Orlando aan Stella geschreven? Waar heeft hij over gelogen? Het maakt mij zo nieuwsgierig dat ik alleen maar snel de pagina om kan slaan om verder te lezen.

De hoofdstukken beginnen altijd met een omschrijving van een kleur en het gevoel wat die kleur oproept. Dit hebben we vaker gezien in de boeken van Caboni. In ‘De magie van het parfum‘ deed ze dit al met de omschrijving van een bloem aan het begin van ieder hoofdstuk. Dit zorgt er voor dat je meteen een gevoel krijgt bij het hoofdstuk, aangezien je door de kleur meteen een gevoel hebt welke richting het hoofdstuk uit gaat.

De personages zijn goed uitgewerkt, hierdoor krijg je een goed beeld van ze. Vooral Stella zie ik tijdens het lezen levendig voor me. En dat maakt het lezen altijd extra aangenaam. Caboni heeft sowieso een beeldende schrijfstijl, waardoor ik onder het lezen ook het gevoel had alsof ik met Stella meeliep in het verhaal. Hierdoor beleefde ik de gebeurtenissen intenser en merkte dat ik het boek moeilijk aan de kant kon leggen.

De hoofdstukken waren van een redelijke lengte. Ik merk zelf altijd dat ik normaal gesproken korte hoofdstukken prettiger lezen vind, maar bij dit boek merkte ik dat de lengte absoluut geen probleem was en ik toch iedere keer weer snel aan een nieuw hoofdstuk begon.

Als haar oom haar een koffer vol tekeningen als cadeau achtergelaten heeft, besluit Stella op onderzoek uit te gaan waar deze tekeningen vandaan komen. Haar tante reageert hier erg fel op. Er blijkt iets bijzonders met deze tekeningen te zijn. Als lezer krijg je dan een tweede verhaallijn te lezen, namelijk over Letizia tijdens de tweede wereldoorlog. Hierdoor weet je op een bepaald moment al meer over het verleden van Letizia dan Stella, en kun je de reactie van Letizia op de tekeningen begrijpen.

Door het onderzoek naar de tekeningen merk je dat Stella ook een verandering doormaakt en zich meer durft open te stellen, was ze in het begin van het verhaal nog radeloos omdat haar houvast verdwenen was. Gedurende het verhaal, merk je dat ze hierin veranderd en de toekomst onverschrokken tegemoet durft te zien en bepaalde kansen met beide handen aangrijpt.

De twee verhaallijnen weet Caboni op een mooie manier samen te brengen, en hierdoor sluit ze het verhaal op een mooie manier af.