Vero las: Het geheim van Victoria

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

‘Het geheim van Victoria’ is het tweede boek met Josefien in de hoofdrol, echter voor mij was dit de eerste kennismaking met de schrijfstijl van Van Setten en dat zorgt altijd voor een extra nieuwsgierigheid. Want hoe zou de schrijfstijl zijn, bevalt deze mij wel enz. Dat is bij bekende auteurs toch altijd wat minder, doordat de schrijfstijl al bekend is.

Ik merkte in het begin dat ik even in het verhaal moest komen. Het begint een beetje chaotisch. Het is het tweede winterseizoen dat Josefien in Zwitserland het luxe chalet verhuurd, het aantal boekingen valt nog tegen en daarbij heeft ze ook nog een dubbele boeking, waardoor er al snel problemen ontstaan. Het verhaal speelt zich eind 2007/ begin 2008 af, dus het hebben van een mobiele telefoon, was toen nog niet zo ingeburgerd als dat tegenwoordig is. Dus boekingen werden nog op een computer gedaan. Hierdoor dreigt er natuurlijk van alles mis te gaan en Josefien moet alles in het werk stellen om de ‘rich and famous’ tevreden te stellen.

Doordat de rijke lui die het chalet huren verwachten dat ze voor geld alles kunnen kopen, moet Josefien zich soms in onmogelijke bochten wringen en hierbij vroeg ik me regelmatig af of mensen echt zo’n eisen zouden hebben. Echter, omdat op de achterflap staat dat het verhaal deels gebaseerd is op haar eigen ervaringen denk ik dat het soms werkelijk zo gek er aan toe gaat. Vaak is de werkelijkheid nog gekker dan alle verzonnen verhalen. Er is naast de verhaallijn van Josefien ook nog een verhaallijn van Jules en lange tijd blijft onduidelijk wie deze persoon is en wat diegene met het verhaal van doen heeft. Echter dit wordt helemaal aan het einde duidelijk. Ondanks dat lang onduidelijk blijft wie Jules nu is en wat hij met het verhaal te maken heeft, is zijn personage wel interessant genoeg dat de wisseling van verhaallijnen erg leuk bleef.

Ik was op enkele momenten wel even de draad kwijt en moest ik even goed terug lezen, of met verwarring doorlezen, om weer even goed in het verhaal te komen en erachter te komen hoe de rode draad nu door het verhaal liep.

Het einde van het verhaal was toch nog onverwachts ook al kwamen de verhaallijnen hier goed samen. Hier had wat mij betreft best wat vroeger naar toe gewerkt mogen worden. Waardoor je het echte feelgood-gevoel iets langer in het verhaal vastgehouden had. Nu is dat gevoel van alles komt goed echt pas op het allerlaatste moment. Van te voren is het verhaal vooral hilarisch door alle gekke wensen waar Josefien aan moet voldoen en welke gekke plannen ze heeft om het financieel allemaal te redden.

Het einde vond ik het leukste om te lezen, al heb ik ook regelmatig moeten grinniken om de gekke fratsen die Josefien uit moest halen om haar klanten tevreden te houden.