Vero las: Mijn eetstoornis en ik

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Ik heb al eerder enkele boeken gelezen die over een eetstoornis ging, waarbij denk ik de bekendste toch wel ‘Emma wil leven‘ is. Shannon heeft zelf ook een eetstoornis en haar gevecht omschrijft ze in haar boek. Het boek is opgedeeld in zeven verschillende delen. Hier in bespreekt ze steeds een ander onderdeel. Je leest iets over het verleden van Shannon en ook lees je hoe de eetstoornis bij Shannon is ontstaan. Ze heeft dit heel duidelijk en zonder zichzelf te sparen opgeschreven. In de eerste delen had ik nog wel eens het gevoel alsof ze zichzelf toch nog wel aan het verdedigen was, maar als je verder in het boek komt, merk je dat Shannon echt wel kritisch naar haar gedrag durft te kijken. Ze weet dat ze bepaalde dingen doet omdat haar eetstoornis de overhand heeft en dat geeft ze ook eerlijk toe en ook ziet ze in dat ze sommige dingen achteraf gezien niet zo had moeten doen, omdat haar eetstoornis de overhand had in die situatie. Dit vind ik erg knap, aangezien ik wel het gevoel heb, dat Shannon nog steeds in gevecht is met haar eetstoornis en ik denk dat dit ook altijd een gevecht zal blijven voor iemand die een eetstoornis heeft. En doordat je altijd zult moeten blijven eten om in leven te blijven, zal het voor de meeste mensen met een eetstoornis ook altijd moeilijk blijven. Je kunt het niet vermijden.

Ik vond het ook goed dat ze het in het boek ook over ‘De dood’ durft te hebben en dit ook bespreekbaar maakt. Iedere anorexia patiënt die in behandeling is of is geweest zal weten dat de dood eigenlijk altijd in beeld komt bij een anorexia patiënt. Doordat een anorexia patiënt zoveel moeite krijgt met eten, krijgt diegene ook te weinig voedingstoffen binnen met als gevolg dat diegene zich eigenlijk uithongert. En als je je uithongert dan heb je altijd de kans dat je uiteindelijk dood gaat. Ook maakt ze in dit deel van het boek enkele misvattingen duidelijk. Zo wordt heel vaak gezegd tegen iemand met een eetstoornis, oh je eet weer, dan is alles goed. Terwijl dit helemaal niet zo hoeft te zijn. Het eten kan nog steeds een heel gevecht zijn en gewicht zegt niet alles…. Ik hoop met heel mijn hart dat Shannon de positieve weg die ze ingeslagen is, zal blijven volgen en zo de weg naar geluk zal vinden.

Ik had wel het gevoel dat Shannon verderop in het verhaal zich het schrijven meer eigen gemaakt had. Waar ze in het begin, toch nog regelmatig dingen herhaalde, werd dit naarmate het verhaal vorderde steeds minder en dit kwam het verhaal ten goede.