op de helft kreeg het verhaal mij in zijn greep

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Tove Alsterdal was voor mij een onbekende auteur en ik ben dan altijd weer benieuwd hoe dit gaat bevallen. Maar de korte inhoud sprak mij zo aan dat ik benieuwd genoeg was om dit boek te gaan lezen.

Ik merkte al snel dat ik wat moeite had om in het verhaal te komen. De schrijfstijl vond ik wat rommelig en ik vroeg me regelmatig af wat ik nu in hemelsnaam aan het lezen was. Er was voor mij geen echte logica in te vinden. Echter, wilde ik toch doorlezen. Ik had op internet al gezien dat er een aantal razend enthousiast waren over het boek, dus ik vroeg me serieus af, of het aan mij lag. Maar nadat ik verder las, merkte ik ongeveer halverwege het boek dat ik in één keer gegrepen werd door het verhaal en op dat moment ook zo in het verhaal zat dat ik niet meer kon stoppen met lezen.

Halverwege het verhaal komt het onderzoek, naar mijn gevoel, eindelijk een beetje op gang en is het niet meer wat ronddolen in het onbekende en dit merk je ook aan het verhaal. Op dat moment wordt de verhaallijn beter en merk je dat de auteur ergens naar toe werkt.

In het verhaal zitten meerdere verhaallijnen en er wordt regelmatig, in het hoofdstuk, gewisseld tussen heden en verleden en dit zorgt ervoor dat je echt goed bij de les moet blijven onder het lezen. Ook lezen we regelmatig gedachten van Olof en deze gaan dan meestal over vroeger, en wat destijds gebeurd is.

Als Eira zich, tegen de wil van haar collega’s, bezig gaat houden met de oude zaak waar Olof verdachte in was, ontdekt ze enkele zaken, waardoor ze vraagtekens zet bij die zaak. En dit zorgt ook voor meer diepgang in het verhaal. Hierdoor kwam er ook meer vaart in het verhaal en werd het verhaal ook spannender, vooral ook doordat het gebeuren destijds ook invloed had op het beeld dat Eira van bepaalde personen had.

Ondanks dat het begin van het boek voor mij te chaotisch was, maakte het verhaal vanaf ongeveer de helft erg veel goed. Het boek heeft een gedeeltelijk open einde, waarbij je hoopt dat Alsterdal er in een vervolg op verder gaat. Ik vond het boek zeker goed genoeg en ik ben door het einde nieuwsgierig genoeg dat ik dit vervolg zeker zou willen lezen.