Een verhaal met inhoud!

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

We hebben in huize Koukleum al enkele Kluitman novelles gelezen en iedere keer zijn we enthousiast. We lazen o.a. ‘Get out‘, ‘Ongewenst‘ en ‘Undercover‘. Er is altijd een bepaalde spanning aanwezig in deze verhalen en dat merk je ook in ‘Verraderlijk patroon’.

Het verhaal begint op het moment dat Luca zich aan het voorbereiden is op haar sollicitatiegesprek. Ze heeft haar kamerdeur open, zodat ze haar broertje Sem kan horen. Sem is gehandicapt en ze moet regelmatig op hem oppassen. Als ze weg wilt gaan, vindt ze haar broertje op de grond en in paniek belt ze de ambulance. Hierdoor mist ze natuurlijk haar sollicitatiegesprek. Hierdoor zat ik meteen in het verhaal en ik wilde snel verder lezen om te weten hoe het met Sem was en hoe het verhaal verder ging.

Wat meteen opvalt is de gezinssituatie. Het gezin bestaat uit een alleenstaande moeder, een dochter van 18, Luca en Sem, een hulpbehoevende jongen. Doordat Sem hulpbehoevend is heeft de moeder van Luca meer hulp, ook van Luca nodig en dit wordt ook heel duidelijk gemaakt dat er op de steun van Luca gerekend wordt voor de opvoeding van Sem. Soms heeft Luca daar echter geen zin in, wat ook logisch is. Haar redenatie, ik heb niet voor Sem gekozen is een logische gedachte en ik denk dat iedereen die wel eens zou hebben als ze in de schoenen van Luca stond. Vervolgens denkt ze echter ook meteen er over na dat haar moeder er alleen voor staat en komt het schuldgevoel om de hoek kijken. Dit wordt op een mooie manier omschreven. Echter gaat het verhaal niet alleen over schuldgevoel, maar ook over het gebruik van lachgas. Dit lees je niet snel in een boek. En al helemaal niet in een boek voor jongeren. Echter, ik denk, doordat lachgas tegenwoordig toch erg populair is onder jongeren, is dit erg goed dat hier aandacht aan besteed wordt.

Ook wordt in het verhaal aandacht besteed aan groepsdruk en wat dit voor gevolgen kan hebben. Je ziet dat Luca soms keuzes maakt, waar ze niet echt achter staat, maar die ze neemt, omdat ze niet buiten de groep wilt vallen en niet als een klein kind gezien wilt worden. Dit hebben Marlen en Ginger op een boeiende manier op weten te schrijven. Ze hebben sowieso een verhaal geschreven waarbij je steeds door wilt lezen. Het is niet meteen razendspannend, maar ze hebben er wel voor gezorgd dat je steeds verder wilt lezen. Er zijn een aantal cliffhangers aan het einde van een hoofdstuk, waardoor je door wilt lezen. Deze novelle is weer echt een verhaal wat de jeugd tot lezen aanzet. En één ding is zeker… Niet alleen de jeugd geniet van deze verhalen. Ook ik verheug me iedere keer op de novelles en ook deze keer word ik weer aangenaam verrast met een verhaal met inhoud ondanks dat het verhaal maar 100 pagina’s telt.