Iets verrukkelijks!

Er zijn zo van die illustrators die ik mateloos bewonder, en wiens werk ik maniakaal verzamel. Carll Cneut bijvoorbeeld staat op mijn lievelingslijstje (en al de boeken door zijn hand geïllustreerd in mijn boekenkast), Linde Faas evenzo, Fatinha Ramos scoort ook hoog, op het werk van Kitty Crowther ben ik ook dol. En uiteraard hoort Rebecca Dautremer ook bij mijn favorieten: haar verrukkelijk illustraties weten mij telkens weer te betoveren.
Ik kan niet precies de vinger op de pols leggen waarom haar werk me zo bekoort. Haar kleurgebruik zeker (veel warme rode tinten, geconstrasteerd met okergeel en diep blauw). Haar in het oog springende composities: pagina's waar ofwel een gezellige drukte heerst, ofwel de eenvoud siert en grossiert: wat een verdwaalpracht!
Haar boeken zijn ook steeds in een buiten proporties formaat gedrukt: vind ik dus ook heerlijk: gewoon lekker stiekem rebels doen!

Verrukt dook ik dan ook in haar laatste werk: "Iets geweldigs" (what's in a name!). Haar vierde boek van het pientere konijn Jacominus Gainsborough. Een werk dat Rebecca zowel schreef als illustreerde, en waaruit haar meesterschap nogmaals blijkt. In dit filosofische verhaal is ze schatplichtig aan Jeroen Bosch en Beatrix Potter, en ongetwijfeld nog vele andere invloeden die ik over het hoofd zie.
Eerder waagde Dautremer zich trouwens ook al aan een adaptatie van de Bijbel en het boek "Van muizen en mensen" van John Steinbeck, en die werken zijn gewoon machtig prachtig.

Ik kreeg dit boek cadeau, en de boekhandelaar had op de verpakking een lolly geplakt, want ah ja, een kinderboek, want tekeningen, dus zeker voor een kindje bedoeld. Grappig wel, want dit boek is misschien zelfs meer een volwassen hebbeding dan een kinderboek, al hou ik niet van die strikte scheiding tussen kinder- en volwassenen literatuur (maar gelukkig wel van lolly's).

Mijn loftirade moge het duidelijk maken: deze parel krijgt weer een bijzondere plaats in mijn collectie!