Te weinig spanning

Tuva Moodyson is een dove verslaggever. Ze is verhuisd naar het kleine plaatsje Gavrik om dichter bij haar moeder te zijn en haar te kunnen verzorgen. Ze werkt bij een lokaal Zweeds krantje en wil graag een groot verhaal schrijven.
Diep in de bossen word een lichaam gevonden, de ogen ontbreken. Even later wordt er nog een lichaam gevonden. De moorden doen erg denken aan een onopgeloste moord van twintig jaar geleden. Tuva gaat op onderzoek uit en wil de moordenaar vinden. Hiervoor moet ze haar angsten overwinnen en diep de bossen in trekken.

Tuva de jacht lijkt een veelbelovende thriller. Het heeft alle ingrediënten voor een spannende boek, moorden, een dove verslaggever, een spannende setting, diepe, donkere bossen.
Helaas mist het boek toch wel echt de nodige spanning. De schrijver beschrijft dingen te gedetailleerd waardoor echt de vaart uit het verhaal gaat.
Een dove verslaggever klinkt natuurlijk erg interessant, maar we missen in het verhaal hoe het voor Tuva doof is om doof te zijn en hoe ze hier mee omgaat. We lezen vooral over het verwisselen van batterijen en het aan en uit zetten van het gehoorapparaat. Dit is voor de lezer natuurlijk totaal niet interessant, helemaal niet als het constant gebeurd.
Het verhaal op zich is wel boeiend, het blijft lange tijd onduidelijk waarom de mannen zijn vermoord en wat hun link is met de moorden uit het verleden. Wie de dader is blijft lange tijd gissen en de uiteindelijke ontknoping zorgt toch nog wel voor wat spanning.
Zeker geen slecht debuut en ik ben toch wel benieuwd naar een volgend deel. Ik zou wel meer willen weten over Tuva.