Er zijn meerdere manieren om de weg kwijt te raken.

Laura en haar Roemeense jeugdvriendin hebben na achttien jaar eindelijk elkaar weer ontdekt op social media. Laura aanvaart dan ook graag de uitnodiging om bij Gabi in Roemenië te komen logeren. Het plan is om een aantal dagen te wandelen in het ruige berggebied van de Karpaten. Op de valreep gaat Martine, een vrouw uit de vriendengroep van Laura ook mee. De eerste wandeldag verloopt prima, maar de volgende ochtend is Gabi zoek. Laura en Martine moeten op eigen houtje de bewoonde wereld zien te bereiken. Voedsel- en watertekort, onaangename ontmoetingen en andere ontberingen valt hun ten deel.
Het verhaal is opgedeeld in dagen, zodat je goed meekrijgt hoelang de dames in de wildernis zijn en ook de aanloop er naar toe is op deze manier aangegeven. De spanning wordt goed gedoseerd, juist door de rake beschrijving van de sfeer en de omgeving van de wildernis. Het donker, de bomen en struiken die je dingen laat zien, de geluiden. Je waant jezelf in het gebied. Je vraagt je af, komen ze ooit uit dit berggebied, waar is Gabi, is er iets met haar gebeurd? De verhouding tussen Martine en Laura wordt helder en er komen steeds meer geheimen aan het licht.
Er zijn meerdere manieren om de weg kwijt te raken in de wildernis.
De hoofdstukken zijn niet al te lang en de schrijfstijl is vlot, nergens moeilijke woorden, daarom makkelijk te lezen. De plot is goed opgebouwd, soms met onverwachte wendingen, maar ook een enkele keer zoals ik verwachtte. Al met al een vlot geschreven, spannend en psychologisch sterk verhaal met voldoende uitgediepte personages en een heerlijke twist op het eind. Ik las al meerdere boeken van deze schrijfster en elke keer ben ik aangenaam verrast. Met “Diepe gronden” heeft Nicolet tot nu toe wat mij betreft haar beste verhaal neergezet. Ik geef een ruime 4 sterren.