Kun je bloedbanden verbreken?

Achterflap: Na een ongemakkelijk weerzien, na vijfentwintig jaar, gaan de zussen Angela en Emma op zoek naar de geheimen uit hun verleden. Het pad van de confrontatie verloopt hobbelig, het zijn niet alleen de spoken van vroeger die hen lijken te achtervolgen. Emma wil het snel afronden, zodat ze terug kan naar haar geliefde Zweden waar haar man en dochter Tyra op haar wachten. Daar hoort ze thuis, denkt ze. Angela worstelt met zichzelf. Nu haar zus terug is in haar leven komt ze erachter dat haar stabiele leventje kwetsbaar is als glas.
Af en toe vond ik de hoofdstukken niet echt lekker op elkaar aansluiten en ook vond ik dat er soms wel heel erg snel over bepaalde zaken werd heen gestapt. Soms voelde het als: Jantje huilt, Jantje lacht. Nadat het boek uitwas kwam ik er achter dat de auteurs elk een personage voor hun rekening hadden gehouden. Alice Bakker schreef de hoofdstukken van Angela en Elly Godijn die van Emma. De hoofdstukken geven aan of er vanuit ‘Angela’ of vanuit ‘Emma’ de gebeurtenissen gezien worden. Toen mij dat duidelijk was, begreep ik ook mijn verwarring af en toe, want hierdoor werden de andere personages ook vanuit dat perspectief neergezet. En er bleek dat er voor dit boek al eerder een novelle, getiteld ‘Weerzien’ was verschenen. Het blijkt dat dit een intro was voor deze roman. Als je een boek voor de leescub mag lezen, ben ik altijd blij, het voelt als een cadeautje, maar als dat dan een deel uit een reeks is, komt het toch voor dat ik iets mis van de gebeurtenissen uit voorgaande delen.
Het is geen boek om even snel te lezen, of om geregeld weg te leggen, want als je dat doet zal je ongetwijfeld details niet goed tot je kunnen nemen of zelfs missen. Het perspectief wisselt vaak en snel en er gebeurt best veel, soms wel eens teveel. Er is een scala aan emoties, wisselende gevoelens en op het verkeerde been zetten. Al met al een roman vol spanning en psychologische spelletjes.