Piruz

Piruz groeit samen met zijn broer Payam op in het Iran van de Sjah. Zijn moeder werkt al directrice van een school en zijn vader heeft een bedrijf in machines voor de wegenbouw. Het ontbreekt hen aan niet zo lijkt het. Maar dat is de buitenkant. Als gezin gaat het niet goed. De ongeschreven regels bepalen de gang van zaken en niet de liefde voor elkaar. Het gaat vooral om de buitenkant. Als Piruz een puber is op zoek naar een eigen weg in het leven vindt de omwenteling plaats en komt Khomeini aan de macht. Piruz raakt betrokken bij een groep jongeren die betrokken raakt bij het verzet tegen het regime. De gevolgen laten zich raden. Zal hij ooit de schrijver worden die hij zo graag wilde worden, zeer tegen de zin van zijn ouders in?
De schrijfstijl van het boek is vrij eenvoudig. Korte zinnen en hoofdstukken maar met een impact die raakt. Juist doordat het met weinig opschmuk is geschreven komt het bij je binnen en blijft het bij je. Ik ben iemand die houdt van mooie zinnen en prachtige poëtische beschrijving maar juist doordat die er niet zijn wordt je niet afgeleid van het verhaal dat de schrijver wil vertellen. De rauwe werkelijkheid van de Islamitsche wereld achter het nieuws dat wij binnenkrijgen. Ondanks dat zie je de werkelijkheid voor je. ‘Er is geen grote isolement dan het isolement dat een isoleercel creeërt. Vanaf het moment dat de ijzeren deur achter je wordt dichtgeslagen, slaat dat isolement op je neer en beneemt het je de adem, als een stinkende natte wollen deken op hete zomerdag.’ Zo een zin maakt direct duidelijk waar het om gaat. Je verwacht dan eenzaamheid, maar Piruz zit met drie andere mensen in een cel zonder voldoende dekens. Ik vind persoonlijk het heel knap gedaan en hoop nog vaak iets van hem te lezen.
Het verhaal verloopt chronologisch en is consequent opgebouwd. In het begin waren de namen wat lastig, maar gelukkig is er een stamboom getekend. De Iraanse namen zijn niet zo bekend en het onderscheid tussen man en vrouw zijn dan ook lastiger te maken. Het is heel bijzonder dat het boek begint met een gedicht van een Nederlandse dichter Rutger Kopland, ‘Verder’. Een heel passend gedicht die de verbinding legt tussen Iran, dat ver van ons af staat, en Nederland. Zeker achteraf vond ik dat heel erg passend. Het boek is heel compleet. Het complete gedicht staat achter in het boek helemaal vermeld, net als allerlei andere voetnoten, die subtiel in de tekst zijn aangebracht, zo subtiel dat het haast niet opvalt.
Ik hoop dat Keyvan Shahbazi zal blijven schrijven en we nog veel boeken van zijn hand mogen lezen.