De Lucifermoorden

Recensie van:
De Lucifermoorden
Pagina 259:
“Wij noemen hem de Lucifermoordenaar, niet omdat hij lucifers gebruikt, maar omdat hij het werk van de duivel uitvoert”.
Deel 3 in de Mythosmoorden reeks
Deel 1:
De Heraklesmoorden
Deel 2
De Valhallamoorden
Auteur:
Alexander Olbrechts
Bron: www.boektopia.be
Alexander Olbrechts is een veelzijdig schrijver. Hij schrijft thrillers, actiethrillers, fantasy en heeft zelfs een jeugdboek. Zijn bekendste werk is de bloedstollende reeks 'De Mythosmoorden' waarvan het langverwachte derde deel op Boektopia gepresenteerd zal worden.
Eindelijk deel drie!
Op 25 oktober verschijnt De Lucifermoorden het langverwachte derde deel in de bloedstollende reeks De Mythosmoorden! Seriemoordenaars laten zich inspireren door bekende mythen of legenden, waardoor er in deze hedendaagse thrillers een bijzondere dynamiek ontstaat.
Het eerste boek De Heraklesmoorden neemt de lezer mee naar de Griekse mythologie en de 12 werken van Herakles. In De Valhallamoorden laat een seriemoordenaar zich inspireren door enkele verhalen van de Noordse oppergod Odin. In de nagelnieuwe De Lucifermoorden staan enkele verhalen uit het Oude Testament centraal.
De boeken in De Mythosmoorden zijn géén suffe dertien-in-een-dozijn-politiethrillers, maar vernieuwende, bloedstollende en nagelbijtende thrillers.
Wijze van lezen:
Geleend via Dbieb als hardback
Uitgeverij:
Fodi
Genre:
Thriller
Cover en flaptekst:
Een lammetje kijkt me recht aan. Het lijkt met rook omhuld. Met rode, witgrijze, loodgrijze tinten. Onheilspellend en ook schattig.
Het verhaal:
In de Vlaamse stad Tienen wordt een man levend verbrand. Het lijkt alsof hij werd opgebaard, met zwavelpoeder over zijn lichaam gestrooid. De modus operandi is haast identiek aan die van de beruchte Lucifermoordenaar van veertig jaar geleden. Maar volgens het oude onderzoek kwam de dader toen om bij de laQuotste brand. Hoofdinspecteur Rudi Smeets en zijn team duiken in het verleden om de vragen van het heden te beantwoorden. Ze sporen de bejaarde rijkswachter op die destijds het onderzoek leidde. Zijn herinneringen schetsen een duister beeld van de jaren tachtig, toen een tiental mensen op gruwelijke wijze werden vermoord. De meeste slachtoffers maakten de branden namelijk bewust mee. Als de Lucifermoordenaar nooit is gestopt, waarom zou hij dan een pauze van veertig jaar inlassen? Of loopt er nu iemand rond die zijn werk voortzet?
Quote:
Rudi beantwoordt Delfines oproep niet.
Het beangstigt haar. Normaal gezien neemt hij zijn telefoon altijd op, zelfs als het zo vroeg is dat hij amper aanspreekbaar is. Het geluid van zijn telefoon is altijd ingeschakeld en hij is altijd bereikbaar. Dit heeft ze nog nooit meegemaakt.
‘Er moet iets mis zijn,’ mompelt ze nerveus. ‘Dit is echt niet normaal.’
Ze drukt het gaspedaal helemaal in.
De zwaailichten en de sirene maken de baan voor haar vrij.
De bestuurders van de ochtendspits zwenken opzij als ze nadert. De N2 vanuit Leuven richting Diest is een steenweg waar je op sommige plaatsen zeventig mag rijden. Delfine flirt met de honderd kilometer per uur, daar waar het verkeer en de weg het haar toelaten.
‘Bel hem opnieuw,’ eist ze van Bruyninckx, de agent die naast haar zit. De man knikt en gebruikt de boordcomputer die via bluetooth met haar telefoon verbonden is om de eerste hoofdinspecteur op te bellen. Opnieuw wordt ze niet onmiddellijk naar de voicemail verwezen, dus Rudi’s telefoon staat aan.
Tot haar grote verbazing wordt de oproep deze keer wel aangenomen. De eerste seconde van het gesprek siert een seconde lang op het dashboard, zonder dat er iets wordt gezegd.‘Rudi, ben je daar?’ vraagt ze onzeker.Ze krijgt geen antwoord.
Via de knoppen aan het stuur zet ze het volume in de wagen luider. ‘Nee!’ Rudi’s bulderende stem schalt plots door de luidsprekers van de wagen. Een luide klap klinkt een tel later. Delfines hart slaat tot in haar keel. Ze roept opnieuw naar haar hoofdinspecteur.
‘Let op de baan!’ schreeuwt Bruyninckx naast haar op de passagiersstoel. Hij grijpt naar de handgreep in het dak, alsof dat zijn leven kan redden als Delfine met negentig kilometer per uur frontaal op een tegenligger knalt. Ze geeft een ruk aan het stuur en steekt een trage wagen voorbij. ‘Smerige slak!’ foetert ze hartstochtelijk.
‘Misschien is het beter als ik rijd?’ vraagt Bruyninckx. Doodsangst schemert in zijn ogen.‘Rudi, antwoord me!’ eist Delfine. ‘Vertel me wat er gaande is!’
‘Zwijgen!’ hoort ze iemand over de lijn zeggen, alsof de stem vanuit de verte komt. ‘Waag het niet om te antwoorden.’ Ze pikt de stillere stem op omdat ze het geluid zo hoog heeft gezet.
‘Godverdomme, laat me haar redden,’ klinkt Rudi’s stem van veel dichterbij. ‘Neem mij met je mee in het graf, maar vermoord geen onschuldige mensen.’
Delfines hart slaat tot in haar keel. Het lijkt alsof een onzichtbare hand haar probeert te versmachten. ‘Rudi, hoor je me?’ schreeuwt ze naar het dashboard. ‘Ben je thuis? Rudi, zeg iets?’
‘Ik had je bevolen om te zwijgen,’ klinkt de onbekende stem schokkerig. ‘Je dwingt me om dit te doen.’ ‘Houd vol, Rudi! We komen eraan,’ schreeuwt Delfine in de hoop dat de eerste hoofdinspecteur haar kan horen. ‘We zijn binnen tien minuten daar!’ Ze voelt een scherpe paniek haar onderbuik helemaal week maken. Het gaspedaal wordt genadeloos ingetrapt. ‘Aan de kant, idioten,’ gromt ze met een verbeten trek op haar mond.
Een luide knal weerklinkt via de telefonische verbinding. Delfines wereld lijkt even stil te staan.
‘Dat was een pistoolschot,’ zegt Bruyninckx verbouwereerd.
Mijn leesbeleving:
Nadat ik in de Mythosmoorden serie het eerste boek De Heraklesmoorden en daarna deel twee De Valhallamoorden had gelezen en gerecenseerd wilde ik graag deel drie De lucifermoorden lezen. Die kans kwam er doordat ik het boek via Dbieb kon lezen.
Ook nu werd ik gegrepen door de ongekende spanning. Die je de adem beneemt. Je leest dit verhaal niet je maakt er tijdens het lezen zelf onderdeel van uit. Je wordt getrakteerd op een stormvloed aan gebeurtenissen. Die in sneltreinvaart afwisselen.
Dit verhaal kruipt niet alleen onderhuids maar neemt bezit van je psyche en lijf. Niet alleen ervaar je de werk- en denkwijze van de recherche maar je ervaart datzelfde ook van degene die meent te moeten heersen over leven en dood. Niet dat ik daardoor sympathie op kon brengen voor de daden maar intrigerend was het wel.
Net als de vorige delen is het fundament van dit verhaal ongelooflijk solide. Alles klopt tot in de finesse. De personages daar pakte ik bij sommigen zo de draad weer mee op. Oude vrienden die ik een tijd niet gezien had. Zo’n gevoel. Maar ook nu leerde ik ze nog beter kennen zowel als mens en als professional. Met al hun eigenaardigheden, humor, lief en leed. De nieuwe personages zijn in dit verhaal ook uitstekend uitgewerkt. Door de beeldende en filmische schrijfstijl kreeg ik een uitmuntende indruk van hen.
Ook de regelmatige uitstapjes naar het verleden en weer terug naar het heden vond ik uiterst fascinerend en helpend om het verhaal nog beter te begrijpen en mee te puzzelen in dit mysterie. Als ik niet las dan dacht ik aan de personages. Zelfs in mijn dromen nam ik hen mee. Totdat de puzzel met een klap in elkaar klikte. Toen ik vervolgens het verhaal uit las werd ik ook bevestigd in mijn vermoeden. Maar toch nog op een geheel andere wijze dan ik gedacht had.
Dit verhaal is meedogenloos, hartverscheurend, macaber, grimmig, rauw en psychologisch diepgaand. Een devotie, verafgoding die zo diepgaat en zo indoctrinerend inwerkt dat het grenzen overschrijdt. Dat het uitnodigt om de wapenen te heffen en te handelen. En om dan geen schuld te hoeven voelen doordat je kunt aangeven dat je handelen zuiverend en wereld verbeterend zou zijn. Maar iemands waanzin moet geen waarheid worden. Ieder mens heeft bestaansrecht. Niemand hoeft als rechter op te treden.
De weg naar de plot vergt veel van het rechercheteam maar ook voor degene die deze danse macabere tot in perfectie uitvoert. Ook verwacht je de duivel niet aan te treffen op de desbetreffende plek.
Ieder boek in deze trilogie heeft weer een andere mythe aangehaald en in die sfeersetting ontvouwt het verhaal zich ook. Ik hoop van harte dat er nog vele boeken in deze serie mogen verschijnen. Want het is zeker niet alleen maar gruwelijke horrorachtige verderfelijkheid er zit daadwerkelijk een duidelijk, diepgaand, meeslepend verhaal van oorsprong achter. Alexander Olbrechts vind ik een grootmeester in het aan de hand meenemen van de lezer en deze een zeer beeldende en filmische leeservaring te bieden.
De plot verraste me toch nog. Ik had deze niet aan zien komen. Maar deze is op ingenieuze wijze tot stand gekomen.
Ik lees en recenseer graag meer boeken van Alexander Olbrechts. Hij kan zich in het rijtje scharen naast Stephen King, M.W. Craven, J.D. Barker, Daniel Cole en James Patterson. Deze auteurs kunnen zelf nog veel van Alexander leren.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een tot in de finesse uitgewerkt verhaal. Met een geloofwaardig en gedetailleerd uitgewerkte cast aan personages.
Met een vanuit, diverse personen met een verschillende achtergrond, perspectief en de wisseling hierin maakt dat je als lezer geboeid door leest.
Ook word je uitgedaagd om het mysterie van dit verhaal op te lossen voordat Magere Hein teveel werk te verstouwen krijgt.
Een gruwelijk, hartverscheurend, intrigerend, psychologisch zeer sterk, meeslepend verhaal. Met actuele thematiek zoals de rampen die voort kunnen vloeien uit godsdienstwaanzin vanuit The devil in disguise.
Maar ook de sluipmoordenaar die iemands brein steeds verder opvreten en als een dief in de nacht verschijnt en bekend is onder de naam Alzheimer. Ik herkende en doorvoelde het totaal.