De Valhallamoorden

Voor de door Godijn Publishing georganiseerde blogtour rondom het boek De Valhalla moorden van auteur Alexander Olbrechts las en recenseerde ik dit boek.
Recensie van:
De Valhalla Moorden
Deel 2 in de Mythos Moorden reeks
Deel 1 De Heraklesmoorden
Auteur:
Alexander Olbrechts
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar ontvangen voor deelname aan de blogtour van Godijn Publishing in ruil voor mijn recensie en deelname.
Uitgeverij: Godijn Publishing
Genre: thriller
Cover en flaptekst:
Een zwarte kraai kijkt me aan tot diep in mijn ziel. Dat belooft wat.
De flaptekst nodigt uit tot lezen.
Quote:
Hoofdstuk 1:
De grote spiegel die hij in haar slaapkamer heeft gevonden, staat nu centraal in de woonkamer. Alleen een witte boxershort bedekt zijn lichaam. De halflange blonde haren – nog nat van de douche – zijn achteloos naar achteren gekamd. Minuscule waterdruppels parelen in zijn blonde baard. De blauwe ogen die vanuit de spiegel naar hem terugstaren, hebben hun glans verloren. De lust voor het leven verdampte om nooit terug te keren. Zijn kaak klemt samen, trekt lijnen in het gezicht dat door de jaren heen harder is geworden. Onbewust ballen zijn handen naast het witte ondergoed zich tot vuisten. In de spiegel kijkt een demon hem aan. Een storm van emotie verscheurt zijn ziel. Het trekt aan zijn geest en probeert hem te vermalen. Het zielenleed is pijnlijker dan eender welke vleselijke wond. Hij probeert door de negatieve gedachten heen te breken en te denken aan zijn bestemming, het enige lichtpuntje in de beerput van verrotte zwartgalligheid. Zijn kaak ontspant, de vuisten lossen hun klemmende greep, de schouders zakken een beetje. Ook al verloor het heldere blauw in zijn ogen een bepaalde glans, de vurige intensiteit zijn ze nooit kwijtgeraakt.
Het verhaal:
Hoofdinspecteur Rudi Smeets en zijn team krijgen te maken met een reeks moorden in Leuven waarbij de slachtoffers een lichaamsdeel missen. De moordenaar laat zich inspireren door de Noordse oppergod Odin.

Mijn leesbeleving:
Gelijk nadat ik ben begonnen te lezen voelt het voor mij dat ik meegetrokken wordt in het verhaal. En niet alleen dat want Alexander Olbrechts bezit het vermogen om in mijn hoofd te gaan zitten. En daar niet weg te gaan voordat hij zijn verhaal verteld heeft. Onderhuids gaat dit verhaal diep. De woorden zijn tot in alle uithoeken van mijn psyche en lijf voelbaar. Het is een niet te stoppen film. De schrijfstijl is beeldend, de gebruikte woorden zwiepen de bloedstollende spanning op tot fenomenale hoogte. Net als in De Heraklesmoorden ervaar ik zowel de wereld van de dader en de slachtoffers. Het verhaal van hun levens ontrolt zich stapsgewijs totdat de clou duidelijk wordt.
Naarmate het verhaal vorderde werd het allemaal nog ingrijpender. Toen alles met elkaar verweefde zag ik het grote geheel. Toen ik me dat besefte ontnam me dat niet alleen de adem maar voelde ik me nog dieper verbonden met de personages. Wat zij meemaakten voelde ik. Heftig maar toch ook een uiterst curieuze en intense leeservaring.
Sowieso alle personages zijn tot in de perfectie tot leven gewekt door de pen van Olbrechts. Magistraal gedaan. De interactie tussen hen is geloofwaardig. En ook hier ik ben overal bij. De personages maken ook nu een ontwikkeling door. Ik leerde ze nog beter kennen en waarderen. Voor wat betreft Rudie Smeets, Lucas en Delfine.
Ook nu zijn de illustraties aan het begin van ieder hoofdstuk oogstrelend prachtig. Ze voegen echt toe aan het verhaal. De link naar de Noordse mythologie vind ik geweldig. De lezer moet zelf maar ervaren of het een Valhalla of een regelrechte Ragnarok is. De gebruikte Noorse woorden dat vond ik mooi. Ik kan vloeiend Noors, Zweeds, Deens lezen. Zweeds kan ik ook vloeiend spreken en verstaan. Deens en Noors steeds beter. Maar ook als je deze kennis niet hebt geeft dit het verhaal extra cachet.
De toewerking naar de plot zit vol onverwachte plottwists en breinbrekers. Dat maakt het continu boeiend en spannend. Als dan alles samenkomt in een zinderende plot en het dan nog niet klaar blijkt te zijn dat is ingenieus goed.
Dan denk ik dat liefde tussen mensen zo ongelooflijk diep verankerd kan blijven en altijd blijft bestaan.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Ook in dit tweede deel vliegt Alexander Olbrechts nergens uit de bocht. Alles is even krachtig, vurig, intens, filmisch, beeldend en fenomenaal geschreven als deel 1. Via je ogen kruipt dit verhaal in je hoofd en blijft daar onderhuids zitten totdat alles borrelt en in een machtig crescendo tot uiting komt in de plot.
Diepe buiging voor Alexander Olbrechts.
Godijn Publishing bedankt dat ik mee mocht doen aan de blogtour. In de toekomst lees ik graag meer boeken van Alexander Olbrechts. Wat een talent met woorden en daar een verhaal van maken. Een verhaal dat je nooit meer loslaat.
Noordse Mythologie ontmoet misdaad en eindigt in Valhalla achtige of Ragnarok sferen vanuit onaardse gevoelens van blinde nietsontziende wraak.