De verborgen geschiedenis van Audrey James

Recensie van:
De verborgen geschiedenis van Audrey James
Geïnspireerd op waargebeurde verhalen over het Duitse verzet in de Tweede Wereldoorlog, schreef Heather Marshall een fascinerende roman over moed, vriendschap en idealen.
Auteur:
Heather Marshall
Heather Marshall woont en werkt in Canada. Haar debuutroman De Jane’s stond bij verschijnen direct op nummer 1 in de bestsellerlijst.
Vertaling van:
Erica Feberwee
Vertaald uit het:
Engels
Originele titel:
The Secret History of Audrey James
Oorspronkelijke uitgever:
Simon & Schuster
Wijze van lezen:
Dit boek heb ik als recensie-exemplaar ontvangen van uitgeverij Fontein in ruil voor mijn deelname en recensie aan de Chicklit.nl leesclub o.l.v. Hilma Werff.
Uitgeverij:
De Fontein
Genre:
Roman (historisch, Tweede wereldoorlog)
Cover en flaptekst:
De cover trekt mijn aandacht. Waarom kijkt de jongedame niet in de camera. Wat ziet ze buiten beeld?
Ze komt droevig op mij over. Terneergeslagen alsof het leven haar van alle geluk beroofd heeft.
Ik ben nieuwsgierig naar het verhaal en hoop erachter te komen wat de verborgen geschiedenis van Audrey James is.
De kleuren vind ik mooi op elkaar afgestemd, dat lijnenwerk en dan het hoofd ingekaderd heel bijzonder.
En dat je het lijnenwerk kunt voelen. Alsof het de lijnen in iemands handpalm betreft. Zou je handpalm lezer zijn dan kon je iemands levensgebeurtenissen lezen.
De flaptekst vind ik indrukwekkend en nodigt mij uit om het verhaal te gaan lezen.
Quote:
Proloog
VLAGTWEDDE, NEDERLAND, APRIL 1945
Terwijl het groepje militairen een kaartje legt, verschijnt aan het eind van de weg, die er tot voor kort verlaten bij lag, een strompelende gedaante. Het is een vrouw. In het kleine grensplaatsje dat nog maar net door de soldaten is bevrijd, heerst op deze lentemiddag een vredige rust. Bij gebrek aan stoelen heeft het groepje een kring van vrachtkisten gevormd, met in het midden een kist die als tafel dienstdoet. Veldflessen liggen in het stof op de grond, de zon brandt op de nek en de oren van de soldaten. Dezelfde zon die ook thuis hun huid deed gloeien.
De mannen maken deel uit van de North Nova Scotia Highlanders, eens een trotse eenheid gevormd door de beste, moedigste jongemannen die de provincie te bieden had. Maar deze vijf soldaten zijn alles wat er nog van hun eenheid over is, nadat die in de achterliggende jaren zware verliezen heeft geleden. Hun gesneuvelde makkers waren jongens met wie ze zijn opgegroeid, met wie ze op school zaten. Hun moeders zitten bij dezelfde quiltclubs, bij dezelfde bazaarcommissies van de kerk. Hun vaders gaan samen vissen in de flonkerende baaien van de oceaan. Starend naar hun hengel roken ze sigaren en praten ze nadrukkelijk niet over de vorige oorlog. Hun gruwelijke herinneringen daaraan hebben ze diep weggestopt en nooit met hun zoons durven delen. Met dichtgesnoerde keel hebben ze machteloos toegekeken terwijl hun jongens scheepgingen, gestoken in splinternieuw legergroen en dronken van de gevaarlijke illusie van onoverwinnelijkheid die de jeugd eigen is. Een illusie die ook zij ooit hebben gekoesterd.
De vijf soldaten denken aan hun familie, gaan peinzend met hun tong langs hun tanden en kijken in hun kaarten. De een verlangt naar de verse citroenlimonade van zijn moeder. Een ander hunkert naar de warme hand van zijn meisje op zijn arm en hoopt dat ze op hem heeft gewacht. Alle vijf willen ze dit potje kaarten maar al te graag winnen om de zakken van hun versleten uniform te kunnen vullen met sigaretten. In de kilte van de avond verwelkomen ze het droge branden in hun longen, want dat doet hen beseffen dat ze nog leven, dat ze nog ademen, terwijl zoveel anderen in het noorden van Frankrijk zijn achtergebleven en liggen te rotten in ongemarkeerde graven.
Een schurend geluid op de onverharde weg doet hen opkijken. Met hun ogen half dichtgeknepen tegen de zon speuren ze naar de bron van het geluid. Want ze blijven waakzaam, ook nu ze Nederland van de nazi’s hebben bevrijd. Je kunt als soldaat niet voorzichtig genoeg zijn.
Zodra ze beseffen dat het gaat om een vrouw, is het gevoel van dreiging op slag geweken.
Haar jurk is gescheurd, zien ze terwijl ze strompelend dichterbij komt. Haar blonde haar valt in verwarde strengen langs haar gezicht, en ze mist een schoen.
Een van de soldaten legt zijn kaarten neer, haast zich naar haar toe en is net op tijd om haar op te vangen wanneer haar benen haar in de steek laten. Terwijl hij haar voorzichtig op de grond laat zakken roept hij naar zijn kameraden om de dokter te waarschuwen.
Haar blote voet bloedt en is zwaar gekneusd. Haar gezicht zit onder het vuil, haar lippen zijn droog en gebarsten. Haar blonde haar doet hem denken aan zijn kleine zusje, en hij wordt overweldigd door heimwee. Wanneer hij om water roept, krijgt hij door een van zijn kameraden een veldfles in de hand gedrukt.
‘Probeer wat te drinken,’ zegt hij tegen de vrouw.
Haar grijsblauwe ogen worden groot, en ze grijpt zijn hand. ‘Je spreekt Engels!’ brengt ze fluisterend uit.
De soldaat knikt. ‘Ik ben Canadees.’
Ze probeert de veldfles te pakken, maar door het beven van haar handen lukt het niet.
De soldaat zet de fles aan haar mond en druppelt wat water tussen haar droge lippen.
Ze verslikt zich, maar dan begint ze gretig te drinken. Wanneer ze genoeg heeft glijdt er een laatste druppel langs haar kin.
De soldaat veegt hem weg, waardoor onder het vuil haar bleke huid zichtbaar wordt.
‘Hoe heet je?’ vraagt hij.
De gewaarschuwde dokter arriveert en laat zich naast haar op zijn hurken zakken. Wanneer hij met een lichtje in haar ogen schijnt, verkrampt ze en is het alsof ze geen lucht krijgt, terwijl ze wordt overweldigd door herinneringen aan de zoeklichten, de brand.
De dokter pakt haar hand, drukt zijn vingers op haar pols en controleert haar hartslag. Die is erg zwak. ‘Wat is uw naam?’
‘Audrey,’ weet ze schor uit te brengen. En dan, nog altijd schor maar nu iets luider: ‘Audrey James.’
Mooie tekst:
DEEL I
Op ’t midden van ons levenspad gekomen
Kwam ik bij zinnen in een donker woud
Want ik had niet de rechte weg genomen.
De hel, Dante Alighieri
DEEL II
Laat ons nu neergaan naar nog groter lijden;
Reeds dooft het sterrenlicht dat ons bescheen,
En langer uitstel horen wij te mijden.
De hel, Dante Alighieri
DEEL III
Wie kan ooit, zelfs in ongebonden taal,
Van de barbaarsheid die ik zag verhalen?
Al poogde men het een- en andermaal,
Ik weet dat elke tong daarin zou falen.
De hel, Dante Alighieri
DEEL IV
Liefde bestemde ons één requiem.
De hel, Dante Alighieri
Het verhaal:
Londen, 2010. Na een ernstig ongeluk ziet Kate Mercer haar toekomstplannen uiteenspatten. In een opwelling besluit ze een baan aan te nemen in een Schots pension, omdat ze het herkent van de foto’s in haar ouders fotoalbum. Maar terwijl Kate op zoek gaat naar haar eigen wortels, ontdekt ze dat de mysterieuze eigenaresse van het pension haar eigen geheimen heeft.
Berlijn, 1938. De Engelse Audrey James studeert piano, en hoewel de opkomst van de nazi’s steeds donkerder schaduwen werpt, wil ze haar examens afleggen voor ze terugreist naar huis. Maar wanneer de familie van haar beste vriendin Ilse Kaplan ten prooi valt aan de nazi’s, besluit Audrey alles op het spel te zetten om haar te beschermen.
Mijn leesbeleving:
Ik hoorde pas over dit boek toen ik de leescluboproep voorbij zag komen. Ik zat gelijk in het verhaal en het pakte me gelijk.
Het boek is moeilijk weg te leggen en het frustreert me om het weg te moeten leggen. Maar soms roept het dagelijks leven me te hard. De reden? Het verhaal is zeer indrukwekkend en meeslepend.
De personages hebben allemaal hun eigenaardigheden en geheimen. Zij dragen hun eigen lief en leed mee.
De schrijfstijl is beeldend en filmisch. Het thema vind ik vanuit deze invalshoek verrassend en eerlijk gezegd had ik daar nog geen boeken over gelezen. Dat als je denkt in het hol van de leeuw te zitten je verrast wordt op een manier die je van tevoren nooit had durven te bevroeden.
Er zit een prima opbouw in en de spanningsboog is aanwezig.
Er zitten de nodige plottwists in dit verhaal in dat verhaal met name in het verhaal van Audrey weet je nooit wat je precies kunt verwachten. Je blijft geboeid. Dit verhaal zit vol prachtige, indrukwekkend de en metaforische passages maar er is een die ervoor mij uitspringt:
Dat gedeelte waarin Ruth het verlies van haar zoon Michäel beschrijft. Ik voelde het tot in mijn botten en ziel en herbeleefde mijn eigen ervaring.
Ik vond de belevenissen van Audrey James in de Tweede Wereldoorlog ongelooflijk fascinerend, hartverscheurend en meeslepend.
Ook belichtte dit verhaal (zoals al eerder genoemd) een gedeelte van de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog die ik niet kende. Je denkt onder het oog van de vijand te leven totdat de vijand plotseling naast je komt staan. En je beschermer en medestander wordt tegen het ondefinieerbare gruwelijke kwaad dat zijn weerga niet kende.
Als Audrey vertelde voelde het voor mij dat ik tegenover haar zat en haar in de ogen keek. Ik volgde in haar kielzog mee als was ik zelf overal bij gedurende haar belevenissen. Bij Kate had ik deze ervaring ook.
Wat ik moeilijk vond waren de momenten van het verliezen van een kind. Pijnlijk herkenbaar aangezien ik dit trauma ook met mij meedraag. Het is een zeer geloofwaardig geschreven verhaal.
Twee personages zijn mijn favoriet:
Audrey James en Kate. Beide sterke vrouwen met een levensgeschiedenis die rauw, pijnlijk en verdrietig is. Maar zo prachtig om te zien hoe de vrouwen elkaar vinden in hun wijze om hun trauma te verwerken. Door naar elkaar te luisteren en te anticiperen op gevoelens. Om de ander te helen met gemeende empathie.
De personages maken een duidelijke groei door. Eerst tonen ze zich alleen oppervlakkig. Haast op voet van oorlog met elkaar. Maar later blijkt dat ze qua karakter veel delen fel en eigengereid, veel doorstaan en als daar ruimte voor komt om in alle rust te vertellen komen ze gaandeweg bij elkaar en halen ze het beste in elkaar naar boven.
Het verhaal had continu mijn volledige aandacht. Ik las niet ik werd onderdeel van het verhaal. Als ik niet las was ik onrustig omdat ik wilde weten hoe het met de personages ging. Het verhaal nam bezit van mijn lijf en psyche en resoneerde ook lang na het uitgelezen te hebben na. Het einde vond ik emotioneel maar ook ongelooflijk verrassend. Alles komt samen in de plot. De epiloog doet daar nog een schep bovenop. En complementeert het verhaal dan volledig.
Mijn mening:
Ik geef ❤️❤️❤️❤️❤️ hartjes.
Een beeldende en filmische schrijfstijl. Tevens zeer geloofwaardig.
Een prima en geloofwaardige cast aan personages. Je leert ze zowel qua hun verleden en heden zeer goed kennen. Ze maken een duidelijke ontwikkeling door. Je beleeft dit verhaal vanuit diverse perspectieven. Ook belicht het een stuk geschiedenis die ik nog niet kende maar wel ongelooflijk interessant vond.
Al mijn zintuigen werden intensief beroerd. Een wervelwind aan gebeurtenissen die niet voor elkaar onderdeden in heftigheid, gevoeligheid en schoonheid.
De sfeer was ook iedere keer raak en nam bezit van je. Ik las dit verhaal niet ik bevond me in het verhaal.
Een gruwelijk, intens, onder de huid kruipend, fascinerend, passioneel en perfect geschreven verhaal.
In de plot komen alle verhaallijnen samen en word je ook nog eens verrast.
Het nawoord van de auteur is ook zeer de moeite waard om te lezen. Mooi en fascinerend hoe Heather Marshall stap voor stap dit verhaal tot leven wekte met haar pen. En zo de mensen die vochten voor onze vrijheid hun gezicht en hun stem laat horen.
Chicklit.nl en Hilma Werff hartelijk dank dat ik mee mocht doen met deze leesclub.
Uitgeverij Fontein hartelijk dank voor dit boek en de onvergetelijke leeservaring.
Graag lees en recenseer ik meer boeken van Heather Marshall.