De nachtvlieger

Recensie van:
De nachtvlieger
Hij is de enige nog levende van de laatste lichting van de zogenaamde nachtvliegers. Een soort legende. Dat was ooit een befaamd onderdeel van de Amerikaanse luchtmacht dat in het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog is opgericht om geheime spionage- en gevechtsmissies te vliegen, overal ter wereld. De nachtvliegers stonden erom bekend dat ze op ultrakorte en slecht verlichte banen in oorlogsgebieden of op vliegdekschepen in staat waren te landen. Er is geen onderdeel van de Amerikaanse luchtmacht die in de korte tijd van hun bestaan en met zo weinig mensen zo veel onderscheidingen in de wacht heeft gesleept. In 1979 is de rekrutering en de opleiding van de nachtvliegers formeel gestopt, maar het Pentagon heeft nog tot vlak voor de affaire met de USS Cole gebruikgemaakt van zijn diensten.’ ‘Hij is dus een uitstekend piloot, dat is dan duidelijk.
Auteur:
René Beijersbergen
(1952) werkte als natuurbeheerder, ecologisch onderzoeker en docent in Zeeland. Bij zijn afscheid presenteerde hij zijn onderzoek van dertig jaar in zijn boek 'Reizen langs de waterkant, de ecologie van de Dwergstern.' Na zijn pensionering legde hij zich toe op het schrijven van internationale politieke thrillers. Na 'De Sahara Route' (2019), 'De Solozeiler' (2021), 'De Spion van Israël' (2022) en 'Een dodelijk virus' (2024) is ‘De nachtvlieger’ zijn vijfde spannende boek.
Wijze van lezen:
Recensie-exemplaar paperback ontvangen van de auteur zelf in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij:
Ellessy Crime
Genre:
Politieke thriller
Cover en flaptekst:
Een rood oranjeachtige kleur met most of rook achter een vliegtuig. Een prachtige veelbelovende cover.
Een spannende flaptekst.
Een waardevolle toevoeging van auteursfoto en informatie.
Quote:
1
Jemen, 12 Oktober 2000
Vanuit de Golf van Oman koerste de eerste strikeforce van de Vijfde Vloot onder aanvoering van het vliegdekschip USS Abraham Lincoln de gitzwarte nacht van de Arabische Zee op. Vier met geleidewapens uitgeruste destroyers van de Arleigh-Burke klasse escorteerden de Abraham Lincoln. Al een paar minuten hield een van de destroyers, de USS Cole, haar snelheid in, veranderde eerst niet opvallend van koers, maar zwenkte nu duidelijk naar het westen weg, de Golf van Aden op.
Als een eenzame wolf die de roedel verliet.
Op het helikopterdek aan de achterzijde van het schip werd door een tiental technici drie Sikorsky Seahawk helikopters bewapend.
‘This is not a drill,’ galmden de orders. Benedendeks kregen drie Navy Seal commandoteams de laatste instructies.
Admiraal Gregory Towers keek nog één keer achterom vanuit de commandotoren van de Abraham Lincoln. Zijn hand reikte naar de microfoon. Het enige bericht dat de doodstille nacht doorkruiste was: ‘Good luck, Jim. Safe hunt.’
Kapitein Jim Cillimoore, commanding officer van de USS Cole had pas drie weken geleden het commando van de 172 meter metende en bijna 2 miljard dollar kostende, en daarmee de best bewapende destroyer van de Amerikaanse marine, toevertrouwd gekregen.
Met enige verbazing had Cillimoore het gecodeerde bericht die ochtend een paar keer gelezen waarna hij de admiraal om een toelichting had gevraagd. Die had alleen maar confirmed gezegd. Daarmee was de kous af. Om 20.00 uur ging voor de USS Cole de operatie Homeward Bound van start.
Cillimoore stond op de brug en keek hoe laat het was. Hij schonk nog eens koffie in. Nog twee uur. Hij had altijd al een pesthekel aan wachten gehad. Die uren dat je elk denkbaar scenario keer op keer met elkaar doornam om zeker te weten dat iedereen zijn rol kende. Dat je eindeloos je wapen, munitie en bepakking controleerde.
‘Zorg dat je een paar woorden Frans spreekt,’ had de admiraal lachend gezegd. ‘Het Pentagon wil het je al gelijk moeilijk maken.’Dat laatste was bedoeld als grap, maar Jim wist wel beter. Makkelijke opdrachten bestonden niet in dit deel van de wereld. ‘Daarna vaar je door naar Aden. Bijtanken en een beleefdheidsbezoek. Op de terugweg sluit je weer bij ons aan met een overwinning op zak en een gelukkige familie op weg naar huis.’
Jim keek opnieuw achterom. Het was zover. De commando’s liepen met volle bepakking in loopas over het achterdek op weg naar hun vervoer. Het aftellen was begonnen. Het boordpersoneel had zich teruggetrokken. Alleen de drie grondtechnici om het vertrek te leiden, stonden met de headset op en een dubbele vlag in ruststand voor de Seahawks. De piloten startten exact volgens het tijdstip van de briefing hun twee General Electric T-700 motoren. Tien seconden later draaiden de rotoren op volle snelheid. De eerste grondtechnicus telde knielend af. De Seahawk met het Alpha-team aan boord loste op in de nacht. Daarna volgde het Bravo-team en vervolgens het Charlie-team.
Het verhaal:
Mike en Gianni voeren in opdracht van de Europese Unie een veiligheidsproject uit aan boord van een containerschip naar Beiroet. Ze raken bevriend met de scheepsjongen Akim. Bij familie in Beiroet ving Akim delen van een gesprek op tussen zijn oom en Marcel, een voormalige oorlogsvliegenier. Zijn toestel, dat buitgemaakte Russische oorlogselektronica vervoerde, crashte bijna in de jungle van Congo. Rusland wil de elektronica terug, maar Amerika probeert daar een stokje voor te steken. Er ontstaat een nietsontziende jacht op de geheimzinnige elektronica. De jonge mannen moeten alles op alles zetten om hun belagers voor te blijven.
Mijn leesbeleving:
Dit verhaal vind ik opnieuw een prestatie van wereldformaat van auteur René Beijersbergen.
Het is op een beeldende en filmische wijze geschreven. Je bevind je daadwerkelijk “in the heat of the fire”. Tijdens het lezen betreed je de wereld van het boek en worden al je zintuigen op de proef gesteld. De wisselingen in tijd en plaats zijn duidelijk aangegeven.
De personages zijn met oog voor detail en op geloofwaardige wijze uitgewerkt. Je leert hen goed kennen. Met de ene ga je meer de diepte in dan de andere. De personages gaan actief de dialoog met elkaar aan. Ze maken een fascinerende ontwikkeling door.
Dit verhaal is meeslepend, huiveringwekkend, hartverscheurend, ijzingwekkend spannend, leerzaam (er wordt je een inkijk gegund in de wereld van diverse culturen, groeperingen, de internationale scheepvaart, de regels van diplomatieke en internationale betrekkingen, vliegtuigen), je voelt met iedere vezel in je lijf de passie van hen voor het werk dat zij uitvoeren.
Gaandeweg komen alle verhaallijnen samen en word je de omvang duidelijk. De weg naar de plot is adembenemend en continu spannend. Tot aan de laatste letter lees je geboeid verder.
De plot toont aan dat het bundelen van kracht en kennis van essentieel belang is. Zij die geen genade kennen voorblijven en hun grijpgrage vingers van je afslaan en zo hard rennen dat je hun vurige adem niet in je nek hoeft te voelen. Het gevaar kent vele gezichten en het is lastig om een wolf in schaapskleren te ontdekken.
René Beijersbergen hartelijk dank dat ik jouw boek mocht lezen en recenseren.
Ik kijk uit naar meer boeken van jouw hand. Ik ben fan.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren.
Een beeldende en filmische schrijfstijl. Gedetailleerd uitgewerkte personages. Door de ogen van de personages word je een zeer avontuurlijke belevenis getoond. Die continu spannend en meeslepend is. Waarbij stoppen met lezen niet mogelijk is.
Intriges, topgeheimen, nietsontziend geweld, internationale wateren, diverse luchtruimen, partners in crime, wie kun je vertrouwen en wie niet? Snel beslissen is van levensbelang want te lang twijfelen kan dodelijk zijn.
Een prima geschreven politieke thriller met een verhaallijn die je toont dat de wereld een strijdtoneel is geworden net sls in dit verhaal.