Niemand taalt nog naar lang geleden

De naam, Hans Dorrestijn, deed bij mij een belletje rinkelen. Dorrestijn is tekstschrijver en cabaretier en heeft de leeftijd van mijn ouders. Ik kwam het boek het tegen in de bib waar ik me wel vaker laat verrassen door in de rekken rond te struinen. Hoewel, ...Dorrestijn mag dan een gelauwerd figuur zijn, dit boek zou ik niet meteen een prijs toekennen.

Toch is er één passage waarin Dorrestijn treffend de 'oude dag' omschrijft en die wens ik de lezer niet te onthouden:

"Behalve wees is de bejaarde vaak ook weduwe of weduwnaar. De nabestaande scharrelt door een leeg huis, al staat het nog zo volgepropt met spullen van weleer. Hoe rijk de achterblijver ook mag zijn, het rondscharrelen biedt een armoedige, bijna lachwekkende aanblik. Waar is al dat schoonmaken, potje koken, tv-kijken, tuinieren, boeken lezen nog voor nodig? Het maakt allemaal een nutteloze indruk. En alles waar jonge mensen zich vol overgave op storten, daar proeven oude mannen en oude vrouwen peinzend van. De actualiteit van de krant zegt ze niet zoveel. Die kennen ze al van vorige eeuw. Het bejubelde debuut van de jonge schrijver leggen ze na drie bladzijden terzijde: al vaker zoiets gelezen. De schrijver en schrijfsters van wie grootmoeder en grootvader houden zijn, jawel, dood. Van hun hand zal geen enkel boek meer verschijnen, nooit meer. Muziek? Als de bejaarde niet doof is, luistert hij naar een requiemmis. De liedjes van de nieuwe populaire zangers begrijpt hij niet zo goed. Het zal wel over de liefde gaan, maar in het Engels. En die taal beheerst hij lang niet zo goed als de jeugd. Zijn Frans is beter, maar daar heeft hij weinig aan: Frankrijk, eens in cultureel opzicht toonaangevend, is nu passé. Het Frans is iets van vroeger. Oude mensen luisteren vooral nog naar de stem van hun huisarts, hun notaris, hun drogist. Oude mensen die nog goed kunnen zien, verspillen hun tijd met terugblikken, en dat geeft meestal weinig reden tot vrolijkheid. In het beste geval was het leven van een oud mens een successtory, maar niemand taalt nog naar successen van lang geleden. Die zijn dood en begraven. Nu de ex-beroemdheid zelf nog..."

Zwartgallig? ... ja, maar wél treffend eerlijk geschreven.