"Hoe voelt het om eenzaam te zijn? Het voelt als honger"

"Hoe voelt het om eenzaam te zijn? Het voelt als honger: alsof jij honger hebt en iedereen om je heen lekker gaat smikkelen. Het doet pijn, zoals gevoelens pijn kunnen doen. Er zijn ook fysieke gevolgen, onzichtbaar voor het oog in de besloten compartimenten van het lichaam. Wat ik probeer te zeggen is dat eenzaamheid koud als ijs en helder als glas komt opzetten om je te omsingelen en te verzwelgen." Olivia Laing.

Olivia Lang beschrijft de eenzaamheid die haar overvalt in de stad New York. Die eenzaamheid komt in alle mogelijke vormen. Het is geen eenduidig gevoel. Ook geeft ze voorbeelden hoe kunstenaars, musici en auteurs eenzaamheid tot kunst hebben verheven. Zoals Darger, die zich in het verschijnsel heeft verdiept. Darger schreef de Onafhankelijkheidsverklaring van het Kind voor de Realms: "De rechten die Darger uitkoos zijn onder meer: spelen, gelukkig zijn, dromen, recht op normale slaap tijdens de uren van de nacht, recht op opleiding, opdat er sprake kan zijn van gelijke ontwikkelingskansen voor alles wat in ons hoofd en hart leeft. Hoeveel van die rechten zijn hem eigenlijk gegund geweest? Wat me het meest trof was het recht op opleiding. Het benadrukt de wreedheid, de onverschilligheid waarmee er met hem is omgesprongen. Je kunt iemand kapotmaken zonder te hoeven grijpen naar het uitgesproken geweld van de Realms; je kunt hoop de kop indrukken, dromen verjagen, talent verspillen, het vertikken een competente geest te vormen en te scholen, en in plaats daarvan een mens opsluiten in een gevangenis van arbeid, zonder loftuitingen of vooruitzichten, en hem hoe dan ook beletten om datgene wat leeft in zijn hoofd en hart te ontwikkelen." Olivia Laing.

Luchtige lectuur is dit boek niet. Wel een werk dat stof geeft om na te denken. Misschien lopen we dan de volgende keer niet weg wanneer iemand probeert een praatje aan te knopen. Eenzaamheid komt immers in vele vormen, en is van alle leeftijden.